Archive for the ‘Ποίηση’ Category

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

Ιουλίου 8, 2008 - 6:34 μμ No Comments

Σελίδα 1

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

Θέλω να πω δυο λόγια σχετικά με το ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΟΒΙΖΕΙ.

1) πριν λίγο χρόνο δεν είχα ιδέα περί ποίησης, ούτε ποτέ στη ζωή μου ασχολήθηκα με κάτι τέτοιο.
Όμως έχω μελετήσει πολύ τα αρχαία κυρίως ποιήματα για την αποκάλυψη των μεταφερόμενων ιστοριών.
Για παράδειγμα τον ΗΣΙΟΔΟ, τον ΟΜΗΡΟ, τη ΣΑΠΦΩ, και άλλα, όπως και ξένους σοφούς . Έτσι κατά ένα μεγάλο λόγο ήμουν στην ποίηση μπλεγμένος και με πολύ ιδιαίτερο τρόπο.

Οι μελέτες μου στα κείμενα αυτών ήσαν άρτιες, βαθιές και αποκαλυπτικές, ΠΑΝΤΑ με τη βοήθεια του ΘΕΟΥ.
Το παράξενο με εμένα είναι ότι όταν σηκώνω μία λέξη ακόμα και ένα γράμμα ξεθάβω πράγματα τόσο θαυμάσια που φαίνονται απίστευτα και πέρα από τα γνωστά.
Πέρασαν λοιπόν τα χρόνια και εγώ βρέθηκα με ΕΝΑΝ άθικτο θησαυρό που παρόμοιός του δε νομίζω να βρεθεί σήμερα.
Εξήγησα γιατί δε μίλησα όλον αυτό τον καιρό που πέρασε. Και ξαφνικά το 2007 λύθηκαν τα δεσμά.
Με μίαν εντολή = να αποφύγω την φανέρωση των ΠΟΛΥ ΙΕΡΩΝ . Βέβαια δεν είδα κάποιον εξωγήινο η άκουσα φωνές να μου λένε τι να κάνω και τι ΟΧΙ. Ήταν δεδομένη αυτή η απαγόρευση για λόγους που από μόνος μου ΓΝΩΡΙΖΩ , συνειδητά, ότι πολλά δεν υπάρχει περίπτωση να ειπωθούν πριν την ώρα τους.
Για να το κάνω πιο σαφές ρωτώ?
Ο Χριστός, δε ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΙΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ???
Από εκεί ήρθε και στους μαθητές Του είπε ΠΟΛΛΑ.
Τον απόστολο Παύλο τον πήρανε με ΧΕΡΟΥΒΙΜ και τον πήγανε μέχρι τον τέταρτον ουρανό, που σημαίνει ότι ταξίδεψε ως τον αστερισμό του μεγάλου Κύωνα. Είδε τις πολιτείες τους, τους κατοίκους, τις τεχνολογίες . Το ίδιο έγινε και με τον Ιωάννη, όταν τον ανέβασαν οι άγγελοι στο διαστημόπλοιο τους και του έδωσαν την αποκάλυψη.
Γιατί λοιπόν ΚΑΝΕΝΑΣ δεν φανέρωσε ΤΙΠΟΤΑ από όσα είδαν τα μάτια τους και άκουσαν τα αφτιά τους???
Προσωπικά γνωρίζω όλους τους λόγους αυτής της ΜΥΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Αυτό που δεν έπραξαν ΑΥΤΟΙ , το ίδιο πρέπει να κάνω και εγώ.

2) Στα γραπτά μου έδωσα πράγματα περιφερειακά και που προφανώς όλοι τα θεωρούν φαντασιώσεις. Όταν έβλεπα ότι προχωρούσα πέρα από την κόκκινη γραμμή σταματούσα αμέσως. Τέλως πάντων όσα γράφτηκαν η θα γραφτούν βρίσκονται μέσα σ`αυτά τα πλαίσια. Μετά θέλησα να αποφύγω την κόκκινη γραμμή με τη στιχουργική γραφή.

Θα εξηγήσω τη διαφορά της ΠΟΙΗΣΗΣ από τους άλλους λόγους γραπτής έκφρασης και κυρίως αυτής από τα τραγούδια.
_ Η ποίηση = ποιώ = δημιουργώ
Δημιουργία = φέρνω στο φως, φανερώνω πράγματα άγνωστα και αγέννητα , δηλαδή αυτά που οι άλλοι δε γνωρίζουν.

_Τραγούδι = η ωδή του Τράγου = Όταν οι γήινοι ΠΕΘΑΝΑΝ οι μπροστάρηδες έγιναν προσκυνητές της υλικής διαφθοράς με τα γνωστά αποτελέσματα, τα θανατηφόρα, τα πονεμένα, τα αιματοκυλισμένα, της θλίψης με τα αλμυρά τα δάκρυα.
Τον τραγοπόδαρο ποιητή οι Έλληνες τον ονόμασαν < ΟΡΦΕΑΣ >
και ο ίδιος υπάρχει και ενεργεί μέχρι σήμερα.

Τα τραγούδια λοιπόν είναι η ΦΩΝΗ του σπαραγμού = όλες οι τρομερές ιστορίες των πεθαμένων, που βρέθηκαν στο λάκκο της απόγνωσης και μακριά από την ΑΛΗΘΕΙΑ της ζωής. Άπειρα πονεμένα λόγια ΓΝΩΣΤΑ σε όλους αφού οι γήινοι κλαίνε της μοίρας τους τα δράματα. Ατέλειωτος ο πόνος τρανή και η ωδή της γης που ακούγεται στο Σύμπαν και λιποθυμούν οι άγιοι του ουρανού με τις πρωτόγνωρες ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ μας.

Άλλο η ποίηση και άλλο το τραγούδι.
Στο δεύτερο τα λόγια και οι ιστορίες είναι από και για όλους, όσα και να πεις βγαλμένα από τη ζωή αυτή, όπως και να τα τραγουδήσεις έχουν την ίδια μουσική υπόκρουση του ΤΥΜΠΑΝΟΥ, γιατί οι φωνές μας κράζουνε βαριά, χτύποι από πέτρες που τσακίζει η μια την άλλη.

Στην ποίηση οι δημιουργοί έθαψαν την αλήθεια για τα πάντα. Τα μυστικά της Σφίγγας, του Τρισμέγιστου Ερμή, των Δελίων σοφών, της Αθηνάς τα κατορθώματα, του Χριστού το σταύρωμα.

Αυτή ήταν η ποίηση στις περασμένες χιλιετίες και μέχρι πριν κάποιους αιώνες. Σήμερα όπως μεταλλάχτηκαν τα πάντα με το ραδιενεργό κυματισμό φθάσαμε να βάζουμε σε στοίχους λόγια τραγουδιών για λουλούδια και ανθισμένες καρδιές και του έρωτα τα κελαηδίσματα.

3) Έχοντας αυτές τις ανείπωτες γνώσεις είπα να βάλω σε ένα στοίχο όσα δε χωράνε σε χίλιες σελίδες. Όμως δεν είχα ούτε τους βασικούς κανόνες τους σχετικούς με τη στιχουργική. Αναγκάστηκα τελικά να ξαναπάω στο δημοτικό να θυμηθώ τη νεοελληνική γραμματική, και να διαβάσω τα περί μετρικής κλπ. Κουράστηκα αρκετά τις πρώτες ημέρες σε σημείο να ζαλίζομαι και να πονάει το κεφάλι μου, αφού δεν είμαι και σαράντα ετών.

Γρήγορα ξέφυγα από τη μελέτη και πιστεύω με ικανοποιητικές αποδόσεις. Μετά ο φίλος ο Πάνος ήθελε και ποιητικές λέξεις και αφού έγινε και αυτό μου είπε τις μισές λέξεις δεν τις καταλαβαίνει και εγώ τώρα ρωτώ
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ????

Όταν μιλάς σε στοίχους για αστρονομία, κοσμογονία, ιστορία, θεολογία μαθηματικά, φυσική, χημεία και άλλα είναι δυνατόν να τα γράψεις με λέξεις που θα καταλαβαίνουν όλοι????

Κάποιες λέξεις τις δημιούργησα εκ του μηδενός και πολλές άλλες έβαλλα όχι για να φανερώσω αλλά για να κρύψω. Αυτός ήταν και ο λόγος που κάθισα και έσπασα το κεφάλι μου ώστε να γράψω όσα δε θα έγραφα ΠΟΤΕ.

Αν τώρα καταλαβαίνει ο φίλος μου η οι άλλοι δε με αφορά εμένα, αντίθετα πιστεύω ότι αφού δε τα καταλαβαίνει αυτός που του τα εξηγώ ΤΟΤΕ δικαιώθηκε ο κόπος μου,

Να τα δούνε ΟΣΟΙ ο Θεός ΘΕΛΕΙ και ΟΤΑΝ ο καιρός το επιτρέψει.

Είναι φανερό παρόλα αυτά ότι στην αρχή του ποιήματος αναφέρομαι στην δύσκολη κατάσταση που βρισκόμαστε τις 7 τελευταίες δεκαετίες. Στη συνέχεια φεύγω έξω από τη γη σε εποχές πριν τη γέννηση του κακού, αποκαλύπτω αρκετά αστρονομικά, μετά συναντώ ένα από τα μεγάλα αγγελικά Χερουβίμ. Μέχρι τώρα έχω μείνει έκπληκτος με την αποκάλυψη των οφθαλμών, με τους σταυρούς, τις χωρικές άγκυρες και πιστεύω ο θεός να μου δείξει ΠΟΛΛΑ άλλα που έχω στο νου μου, όπως
_ την ολική του εμφάνιση, τον τρόπο λειτουργίας, τους εσωτερικούς χώρους, τα όργανα,. Ένα ταξίδι στις άκρες του διαστήματος, τη συνομιλία με τους ουράνιους, τις πολιτείες , τη ζωή τους. Αν είμαι καλά και θέλει ο θεός θα πάμε στον καιρό που το κακό εμφανίστηκε , τα γεγονότα της πτώσης, τις αμέτρητες θλιβερές ιστορίες που ζήσαμε η ζούμε και την τελική επιστροφή στην Ιθάκη.

Πέρασαν χιλιάδες χρόνια ποιος έμαθε ποιοι γράψανε τα Ομηρικά έπη ???
Ποιος κατάλαβε τι είναι εκεί γραμμένα????
βρήκαν κάτι στους στοίχους του Ησιόδου???

Γιατί λοιπόν εγώ θα πρέπει να ανησυχώ για τα γραπτά μου
και δη για την ποιητική μου προσφορά????

Ό,τι μπορεί να δει ο καθένας, αυτό ας γίνει.
,
δε ζήτησα ΤΙΠΟΤΑ από τους ανθρώπους αλλά ΜΟΝΟΝ από το Θεό.

ΑΥΤΑ.
flox

Σελίδα 2

Σημείωση.

Για να μη γίνει παρερμηνεία σε αυτά που έγραψα θα διαχωρίσω τον ποιητή ΟΡΦΕΑ
από ΟΛΟΥΣ τους άλλους συγγραφείς.

_ Ο Ορφέας δεν υπήρξε ούτε ως άνθρωπος.
Ήταν όμως ΕΚΕΙΝΟΙ (= οι άνθρωποι ) που ξεκίνησαν τη διαδρομή και καθόρισαν την πορεία
της τότε γήινης ανθρωπότητας με αποτέλεσμα το θάνατο της
ΕΥΡΥΔΙΚΗΣ = ευρύς + δίκη = της κοινωνίας που καταδικάστηκε στο θάνατο.

Η καταγωγή του ήταν από την Αφρική και από εκεί χάραξε την υλιστική τεχνολογία
και οδήγησε τον κόσμο στην πέτρινη α- γωνία = δρόμος χωρίς προοπτική.

Ορφέας είναι κάθε άνθρωπος που συνεχίζει να χτυπιέται στο αδιέξοδο και τέτοιοι είναι όλοι οι γήινοι.
Οι πλησιέστεροι στην Ορφική μορφή βρίσκονται οι ηγέτες των λαών, οι επιστήμονες, ακόμα και οι θρησκευτικοί άνδρες που ως μπροστάρηδες βλέπουν ΜΟΝΟΝ την ΥΛΗ και την επιστήμη της.

Αφού η ανθρωπότητα συνεχίζει ακόμα τη θνητή πορεία, μπροστά βρίσκεται ΠΑΝΤΑ ο Ορφέας = οι πρόγονοι μας που συνεργάστηκαν με το διάβολο και βρόμισαν τη γη με τα ραδιενεργά τους απόβλητα που καίνε μέχρι σήμερα.

Σήμερα και σε όλες τις εποχές, καιρούς, χρόνια, μέρες, ώρες, και δευτερόλεπτα δεν έλειψε ούτε για μία στιγμή να οδηγεί τους πεθαμένους σε μεγαλύτερο θάνατο.
Η συνεργασία …….. ανανεώθηκε…..και ο όλεθρος ……ξανάρχεται!!!!!!!!

Αυτός λοιπόν ο πρωτοπόρος ποιητής δεν έχει καμία σχέση με τους άλλους της ΠΟΙΗΣΗΣ, του κρυμμένου ΛΟΓΟΥ.

Θα πω πάλι για τον ΟΜΗΡΟ και τον ΗΣΙΟΔΟ, τα έργα των οποίων θεωρώ ΚΑΘΑΡΑ. Αυτό σημαίνει ότι τα έργα τους γράφτηκαν χιλιάδες χρόνια πριν το Χριστό και ασχολήθηκαν με τη συγγραφή τους χιλιάδες άνθρωποι προερχόμενοι από τις άγιες ΤΟΤΕ στοές της Ελληνικής Σφίγγας η των Αθηναίων σοφών της Ερμητικής εποχής περίπου 8. 500 χρόνια Π.Χ.

Όσο για τα Ελληνιστικά χρυσά χρόνια, 4ος – 1ος αιώνας Π.Χ. των γραμμάτων του
Πλάτωνα και του Αριστοτέλη
…καλύτερα να μην ξαναμιλήσω, γιατί θα βγει η μεγαλύτερη βρόμα όλων των χιλιετηρίδων….
Στα χρόνια αυτών η αληθινή ποίηση ΠΕΘΑΝΕ……και ο Ορφέας , ο κακούργος Γιγάντωσε ….και ΘΕΡΙΕΨΕ στις ημέρες μας.!!!

Αυτά

flox

ΤΙΠΟΤΑ δεν τον φοβίζει

Ιουνίου 13, 2008 - 3:27 μμ No Comments

Σελίδα 1

Όσο λογιάζουν οι φωτιές | με τόξα φορτωμένες
πρέπει τις λάμψεις του το φώς | να`χει χαμηλωμένες,
στους κόσμους τους μεταλλικούς | με σκιές και τ`άγριo θέμα
τα φώτα πρώτα καίγονται | με ποταμούς το αίμα.

Το σκότος σκιάζεται το φώς | εχθρός σαν είναιν όλου
π`όταν αχνά φωτοβολάει | εις στα άκριτα του θόλου,
ευθύς από την άβυσσο | το πύρ θα ξεσηκώσει
προτού προλάβει αυτό να`ρθεί | ξανά και δυναμώσει.

οι φλόγες όταν φθάσουνε | σιμά κι αγκαλιαστούνε
ανάβει η άσβεστη φωτιά | και όλα θα ξεχαστούνε,
ακτίνες άσπρες τότε ναί | τη γή θενα φωτίσουν,
με φώς ανέσπερο λαμπρό | τον κόσμο θαν υμνήσουν

Ιδέα και τόσο φωτεινή | ψηλή κι ανεβασμένη
σβήσαν αμέσως οι φωτιές | με την φωνή χαμένη,
αυτές να δούνε δέ μπορούν | τα λαμψερά λιβάνια
σταυρού σημάδι φάνηκε | στα πάλλευκαν ουράνια

Η μέρα πώς μπορεί τυφλό | σκοτάδι να φοβάται
και το καλό μπρος στο κακό | να τρέμει σαν καλάμι
αφού αυτός κρατάει του θεού | την απαλή παλάμη.

ξύλο φοράει το μαγικό | τον λένε άγιογιώργο.

flox


Σελίδα 2

Τ`άσσειστα θέμελα λιγούν| σκοτάδια σαν κοιτάζουν
κρύφια και μαύρα βλέμματα | τα χρώματα τα σχιάζουν,
ο θρήνος φάνηκε περί | σσα σ` έργα `αρρωστημένα
τριμμένα κρίματα κροτούν | αυτά τρελά σμιγμένα.

Αυτόν κανένα σκοτεινό | ποτέ του δέν φοβίζει
φωτιές και τόξια ολημερίς | αμέσως τα συντρίβει,
στη θλίψη και στους οδυρμούς | κάνει θεριό κεφάλι
σ` άρμα επικό λυτρωτικό | κρατεί λευκή σκυτάλη.

Τ`άρρητο φώς σε χέρια θεία | πηγή λουτρών σωτήρια
στης λίμνης τα Ηλιόπεδα | ξόρκια γλυκά αιθέρια,
νύχτα κανένας δέν τολμάει |να πάει εις ύδωρ μαύρο
θεριά και δράκοι πνίγονται | στο σταυρικό τον Ταύρο.

Στα χρόνια τα παλιότερα | νερά πολλά βρασμένα
υψώσαν μυσαρούς ψηλά | με μάτια ψαρωμένα,
τι πόνος και τι πάθημα | τους βράχους όταν πιάσαν
στ`Άδητα τα άψυχα βαθιά | χωρίς ανάσα φτάσαν

Τη λύση θέλανε απο | παλιά πυκνά μυστήρια
κλέψαν καυτά πυρά να ιδούν | τη σχάση την ολέθρια,
δράκοι σ`άρμα θερμικό | ξανάβουν νιές τις φλόγες
καιγόταν τώρα ο ουρανός | με καυστικές τις γλώσσες.

flox
———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-

Σελίδα 3

Εδώ να κάτσω θάθελα | και τούτα νά διηγούμαι
τόσα παλιά καμώματα | θα πάμε νά τα δούμε
πίσω το χρόνο τριγυρνώ | στου νού την πλιό την χάρη
προτού λαλιά ανθρώπου πάει | και τα σωστά τα πάρει

Ηλιόλουστες καθώς θωρώ | τις μέρες χρυσωμένες
χώρες χωρίς ζερβά στενά | με δρόμους ξανοιγμένες
ελεύθερα και πλούμιστά | σκαλιά που τα διαβαίνεις
με των αγγέλων συντροφιές | στα ουράνια σόλα μπαίνεις.

Κοιτάζω απο τα δώ και εκεί | στα λαμπρινά τα μοίρια
πλήθια μετράει ψηλή ματιά | σε μύρια κατομμύρια,
κληρονομιάν παντοτινή | στ`άστρα μ`αητούς πλεγμένη
της άμμου κόκκοι αμέτρητοι | με λούλουδα λουσμένοι.

Ξανοίγω πάλι την ματιά | στου κόσμου τους φεγγίτες
τρέχει γοργά σαν αστραπή| φρονώ παντού Φανήτες,
η σπείρα μέσα σε σπειρά | γεννάει σπαρτά σπουδάτα
της βάσης σπείρας το σπυρί |κορφές κεριά λαμπάτα.

Και νάταν τούτα μοναχά | ο νούς τριπλά δηλώνει
φεγγάρια μέγαλόπρεπα | κυκλά που η ζωή τ` αξιώνει,
πολλά εις κάψιμο Ηλιού | πολλά μικροί λαμπτήρες
αγνάτη η φύση σ`όλα ανθεί | με νιούς φερτούς μνηστήρες.

flox


Σελίδα 4

Ένα και δυό και χίλια δυό | δεντριά κλαδιά φωσφόρα
φάτνες βρεφών οι φροντιστές | δροσιάς αυγής οπώρα,
όντα σαν τούτα δώ, στη γή | ουδείς μας τάχει γνώσει
θεωρίες ορθές φανταστικές | που `χουν φακοί μορφώσει.

Τ` άφωτα τ` άστρα τριγυρνούν | στις μοίρες τις ζωοδότες
αρχόντοι διάσημοι φρουροί | φωστήρων οι δεσπότες,
δικά τους είν` τα ριζικά | μελήματα μοιράζουν
κι απο τη γύρα την κλωθή | καλούς λαχνούς σχεδιάζουν.

Μοίρες εδώ και εκεί τα Ζά | σε ρόδες τύχης μπαίνουν
μικρά μεγάλα αυτά μαζί | στη ζήση παραμένουν,
ο Ήλιος ρίχνει θέρμητες | τους κήπους να ζεστάνει
το φώς στου κήπου τα δεντριά | πολλά τρεχάτα φτάνει.

Φωστήρας που `ναι φωτερός | φωτάει δικά τουν άστρα
τ` αφώτιστα ζητούν λαμπές | με την τρανή τους λιάστρα,
όξω μακριάν απο το φώς | η μοίρα φτιάχνει γυάλα
και τη λαμπράδαν αποκτούν | σαν νάσαν δίπλα στ` άλλα.

Ερμήδες βράζουν κεί σιμά | κι η μοίρα σκιές τους κλώθει
βαδίζουν άγια αληθινά | γιατί την πνοήν εδώθει,
έτσιν ασχέτως του Ηλιού | θα ρθεί η αι ώνια δράση
κανέν παρόμοιο θέ αμα στους κόσμους θα περάσει.

flox
———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-

Σελίδα 5

Η κλήρα των αυτόφωτων | των άφωτων πυρήνες
μέσα τραβούν μπερδέματα | ψηλά πετάνε σφήνες,
τα κάτω πάνων έρχονται | ψυχές πολλές γεννιούνται
και τούτον είν` το μάθημα | ποι ήματα εκφωνούνται.

Έχουν οι πλάνητες λαλή | γιαν όλα τα στεφάνια
καθώς αυτήν αντιλαλεί | χορε ύουν τα ουράνια,
λάλες φωνές λογής λογής | στα πέραταν ηχούνε
κι όλο το Σύμπαν δέ γεννάει | ψυχές που δέ μιλούνε.

Ολούθε ακούγονται χαρές | ξανοίγουν τα ψαλτήρια
ψάλουν τ`αστριά, τ`ανθιά, τα Ζά | κι ανθρώπων τα ποτήρια,
αφρών γεννήματα λευκά | πολύφωτα σμαράγδια
παντρειές με γέλια θυμιατά | ταξίδια με πετράδια

Μακριάν απο φωτιές, μιλιές | ακούνε τα στολίδια
μικρούτσικα ψηλότατα | λαλάνε στα παιχνίδια,
χαρούμενος κι ο ουρανός | συνθέσεις απαγγέλλει
την κοινωνίαν τη σύμπασαν | ο Θεός βλογάει με μέλι.

Αμέτρητα τα φωτερά | στα ευρύταταν ουράνια
δεκάδες περισσότερα |παρατηρώ τα πλάνια,
και εάν εφαίνονταν σ`εμάς | πολλά φωτάκια ανιόντα
πλανήτες έλικες γεννούν | Ηλιού παιδιά τα ζώντα.

flox
———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-

Σελίδα 6

Κάτι που φαίνεται δεξιά | τραβάει την προσοχή μου
κοιτώ ξανά να δώ καλά | κι ανασκιρτάει η ψυχή μου,
ζώο φτερωτό και λαμπερόν | εκεί κοντά στεκόταν
ιπτάμενο σαν μέγαρο | κυκλός φωστήρ φαινόταν.

Ξίφος στρoφό κι αστραφτερό | τα σύλλεκτρα γιομίζει
μ`ακτίνες, σφήνες, μαλακές | τη νύχτα γύρω ασπρίζει,
και φώταν όχι τα Ηλιακά | της ύλης τα καψάτα
αλλά τα πρώτα τα καλά | ροδόλουστα σφηνάτα.

Και τούτον είναι τ`όραμα | του ζώου του μετε ώρου
ομοί ωμα το σφαιρωτόν | ενδοξοτάτου χώρου,
ως σφαίραν ολοστρόγγυλο | πολυόροφο παλάτι
μεγαλοπρέπεια φωτεινή | στο κόσμον υπερτάτη.

Με μήκος, ύψος, διάμετρο | χιλιάδες έξη μέτρα
και δώδεκα πατώματα | χτιστά με τίμια πέτρα,
καθένα απον αυτά κυλάει | κατά δικιά του γύρα
δεμένα δώματα στριφτά | σε μιάν ορθάτη σπείρα.

Στην όψη την εξώτερη | ομοία σκευή κρυστάλλου
περίβλημα περιφανές | εγχρώμου και μεγάλου,
σφαίρα γεμάτην οφθαλμούς | μ`ακτινοβόλα μάτια
σε κλίμακα χρωματιστή | λιθάρια με καράτια.

flox


Σελίδα 7

Οι μουσικές χρωματικές | τη δόξαν αγκαλιάζουν
τα μάτια στρέφουν σβουριστά | τις κλίμακες αλλάζουν,
καθένα μάτι δυό στροφές | κι η σβούρα ξαναλάμπει
καινούργιες χροιές θα`ρθούν λαμπές | χαρές τ`αγιού του Μπάμπη.

Μάτια με μάτια σμίξανε | τους οφθαλμούς δοξάζουν
αρχοντικό πολυόμματο | κι οι ζωγραφιές φαντάζουν,
περιβολήν αστράπτουσαν | απο παντού κοιτούσε
ματιές του γύραν έφερε | θεσπέσιο φώς σκορπούσε.

Απο τους πύργους τους ψηλούς | συστάσεις εποπτεύουν
και μέρα νύχτα φύλακες | τους δρόμους προστατεύουν,
οξιές ματιές φανταστικές | τα αόρατα κοιτάζουν
στ`αγέννητα και φάσματα | τους οφθαλμούς εστιάζουν.

Και είδα θεϊκή την όραση | θρυλούμενη λαμπάδα
στης νύχτας τα μαυρίσματα | ολόλαμπρην ασπράδα,
βαμμένα λόγια φτερωτά | μηνύματα φωσφόρα
φαρέτρα φάντη γυριστή | το φώσλανθον εφόρα.

Με θαλερούς τους οφθαλμούς | παναστρικής εικόνας
της εκθαμβωτικής Θαλής | χρωματικής κολόνας,
αυτά τα μάτια τα πολλά | αινίγματαν αι ώνια
τη λύση τους αναζητούν | σαν πέρασαν τα χρόνια.

flox

Σελίδα 8

Η μέραν ήρθε μυστικά | θαμμένα να αναστήσει
κι απο τον ύπνο το βαθύ | ονείρατα εξηγήσει,
ιδού την αποκάλυψη | των άκριτων βλεμμάτων
τα μάτια δυό σαν ενωθούν | γενιές ειδών στροφάτων.

Τα δυό μαζί και μ`άλλα δυό | γενούν το πιό μεγάλο
και τέσσερα στο σύνολο | μα τoνα πάνω στ`άλλο,
γεννήματα τα σβουριστά | σαν λάμπες που βιδώνουν
ταιριάζοντας οχτώ ματιές | τους οφθαλμούς στεριώνουν.

Οχτώ σαράντα κι είκοσι | σε δυό μονάχα τα έχουν
χιλιάδες μιά και μιά και τρείς | στα δυό ξανά μετέχουν,
πολλά τα περισσότερα | να μή χωρέσουν, ψέμα
καλά σαν σμίξουν όλα εκεί | του απείρου το ένα βλέμμα.

Δεμένοι οι οφθαλμοί κοιτούν | χωρίς κενό κανένα
τη σύσταση την πολύτροπη | ως θαύματα υψωμένα,
που μένουνε παντοτινά | στους κόσμους ανθισμένα
απo πολύτιμο γυαλί | πετράδια γεννημένα.

Αμέτρητα κι ολόλαμψα | αμμούδα φωτισμένη
λιθάρια φώτες στρόβιλοι | κουλούρα σταυρωμένη,
ουτένα θα βρεθεί ποτέ | να μήν φωτάει στη σφαίρα
έχουν αυτά το μυστικό | που τρέχει πέρα ως πέρα.

flox

Σελίδα 9

Και ξάφνουν όλα χάθηκαν | εκεί μπροστά μου η σφαίρα
η νύχτα πάλι ξάπλωσε | κατράμι μαύρη ξέρα,
κι η μέρα η ξάστερη η λαμπρή | σκοτάδια νυχτερίδες
τα μάτια ξέρασαν το φως | σαν γύρισαν οι βίδες.

Περίμενα χωρίς μιλιά | με τη ψυχή στο στόμα
το βλέμμα γύραν έτρεξα | μα πουθενά το χρώμα,
και μόνος κοίταζα τα αστριά | πυγή λαμπήδα αφράτη
σπειρούχα λόγια τόξευαν | στα μήκη και στα πλάτη.

Αφέθηκα στη μοναξιά | στο Σύμπαν να μιλήσω
σ`εκείνη γύρω την ολότητα | τη σχέση να γνωρίσω,
ζητούσα κρίσεις καθαρές | τις ρίζες στον αστρόνα
δονούμενος ολόκληρος | απ`το δικό μου αγώνα.

Ασύστατα μορφώματα | ο κόσμος δέ σκευάζει
σαν φέρνουν αίτια τα κοινά | η πλάση η πάσα αγιάζει,
τ`αμοίραστα κι ασύνδετα | ασβούριστα κροτάλια
φρε άτια ελίποδα παντού |με ύδατα κρυστάλλια.

Το σύνδεσμο προσφέρουνε | με τα άγκιστρα σφιγμένα
λυμένα αδέσποτα πτηνά | στη στέγην ιδρωμένα,
παρατηρούσα και έβλεπα | τους κόσμους μές στο χέρι
κάπου και εγώ εκει ήμουνα | φερτός σ`αυτά τα μέρη.

flox

Σελίδα 10

Και νά που πάλι δίπλα μου | ξανά ο Λάμπης φαίνει
οι νυχτερίδες φύγανε | και φέγγος άλλο βγαίνει,
το μέγα θαύμα φάνηκε | με μιά καινούργια δόξα
τα μάτια και τα βλέμματα | κλειστά κρατούν τα τόξα.

Ναυτίλος θεόσταλτος χριστός | ολόγιομο φεγγάρι
στης νύχτας μές στα αστρόνερα | φαεινό γιγάντιο ψάρι
τα φώτα τώρα ηχούν χορδές | γυμνές που υμνούν και ψάλλουν
και στρόφαλοι πολλά τρανοί | σταυρούς οχτώ προβάλλουν.

Ιδού εκεί τους είδα αυτούς | πολιούχοι και ζωοφόροι
καθένας μεγαλόσταυρος | με το όγδοο πανωφόρι,
την Φάνην ίσια μοίραζαν | τα σχέδια όταν μπήκαν
στη σφαίρα κύβο έβαλαν | σταυρών τα κέντρα βρήκαν

Κύβος φωτός και σταυρωτός | στον ωκιανό καράβι
χορός σταυρούς τριγύριζε | τους ουρανούς ξανάβει,
στο πλάτος του στρεφόμενος | τη νύχτα μέρα κάνει
περίφημος και ξακουστός | ασπριδερό μελάνι.

Τις πόρτες του διαστήματος | με φωτισμούς ανοίγει
στους κόσμους πολυαγάπητος | τα πλήθια μ`όλα σμίγει,
σταλμένος άγγελος ταχύς | σταυροί οι ανθοί τ`ονείρου
πετούσε λόγια φτερωτά | στις αμμουδιές τ`απείρου.

flox


Σελίδα 11

Και τέτοια βγάζουν ομορφιά | στο διάστημα καμιά άλλη

τεχνούργημα το ζωντανό | ψυχή τους έχουν βάλει,

σταυροί με πέντε πώματα | γερές στροφές γυαλάδες

σαράντα κι ολοστρόγγυλα | αναλαμπίδες δάδες.

Η σφαίρα η σαραντάσβουρη | στο κύβο βασισμένη

σταυροκοπιόταν και έδινε | τη ζωή ξανανιωμένη,

πεντάφωτοι σταυροί κρατούν | στο κέντρο το τιμόνι

το πέμπτο του σταυρού η καρδιά | νεφέλες τους απλώνει.

Καλλίτερα σαν κοίταξα | λεπτά σχοινιά λεπίδες
α όρατα και μ`άγκιστρα | πλοκάμια με λαβίδες,
ψιλούτσικα κι αμέτρητα | στο χώρο γαντζωμένα
τρίχες σγουρές και στιλβωτές | αγκύρια μαζωμένα.

Την αίγλη δένουν στιβαρά | με χέρια και βραχιόλια
στου χώρου τα πιασίματα | τα αγκύλα αγκυροβόλια,
το πλοίο ακίνητον εκεί | στην ξέρα πάνω της στεκόταν
και κύματα σαν πλεύριζαν | καθόλου δέν κουνιόταν.

Οι άγκυρες ίνες και κλωστές | στα γύρω του μ`ακίδες
πηχτά μαλλιά στην κεφαλή | φωτόλουστες φολίδες
του γήινου μάτι δέ θα ιδεί | σε μέναν όλες δείχνουν
στο φωτοστέφανο λευκή | τριπλάσια δόξα ρίχνουν.

flox


Σελίδα 12

Και ενώ κοιτούσα τους σταυρούς | με μάτια σαστισμένα
και το όμορφο στεφάνωμα | με τα άγκυρα χρισμένα,
ακούστηκαν γυρίσματα | απ`τους σταυρούς βγαλμένα
κι οι μεγαλόσταυροι τυφλοί | με φώτιστρα  χαμένα.

Η νύχτα τώρα φάνταζε | τη δόξα μαυρισμένη
τα αστέρια πίσω της σβηστά | κουλούρα αφανισμένη,
σημάδι ουράνιον ορατό | της σκοτεινιάς αστρίτης
καθώς την ένοιωθα σιμά | να αλλάζει τη μορφή της.

Η ηχώ αυγάτισε στ`αφτί | και μεγαλείο εφάνη
τα λόγια και λαλιές σιωπούν | σαν βγαίνει το στεφάνι,
είδα οράματα ανοιχτά | ολόγυρη φαρέτρα
οχτώ Ρομφαίες αστραφτερές | εννιά χιλιάδες μέτρα.

Οχτώ σταυροί κι οχτώ ρομφαίες | στην ίδια θέσην ήσαν
ρομφαίες υψώθηκαν στριφτά | το χώρο τον τρυπήσαν,
γελούσαν τα άστρα κυκλωτά | φωτομιλιές ξεφτέρια
εκείνα γέννημα του Θεού | αυτά απ`τ` ανθρώπου χέρια.

Ξίφη γυρτά και κοφτερά | ακόντια ακονιστήρια
χωνιά στειλιάρια ολόστροφα | γυαλιστερά ξυστήρια,
στη μπάλα φύτρωσαν σπαθιά | κεφάλι σταλακτίτες
μ`οχτώ κυκλάδες στρόφιγγες | ροδάνι με κομήτες.

flox

Σελίδα 13

Ένα άλλο πάλι ξάφνιασε, | ξανάνοιξαν τα μάτια
και τα πολλά τα χρώματα | φωτίζουν μονοπάτια,
τη λάμψη τους τη  δώσανε | σ`οχτώ ουρανοξύστες
κοφτά καράτια τόρνευαν | κι αλώνιζαν οι μύστες.

Στη δίνη τους στροβίλιζαν | τα χρώματα τραβούσαν
καθένας τόρνος σμίλευε | τους τονισμούς υμνούσαν
κυκλώματαν ανάψανε | διαφωτιστές ρουφήχτρες
οχτώ τοξότες έγχρωμοι | μ`ατομικές σφυρίχτρες.

……………..????????