Archive for Ιουνίου, 2008

Η ΣΦΙΓΓΑ

Ιουνίου 17, 2008 - 11:02 πμ No Comments

Σελίδα1η

Αιώνες και χιλιετίες οι άνθρωποι προσπαθούν να ερμηνεύσουν
τα μυστικά της ΠΕΤΡΑΣ.
Αυτά ήσαν κατανοητά σε ελάχιστα άτομα αφού έφτασαν σε μας ως ανεξήγητα μυστήρια.
Η Ιστορία του Οιδίπους είναι γνωστή. Αυτός έλυσε το αιώνιο μυστικό και έβαλε τέλος στη
δράση του Τέρατος.
Είναι όμως έτσι?
ένα λογοτεχνικό παραμύθι η πρόκειται για παγκόσμια και ξεχασμένη Ιστορία?
Στην Αίγυπτο στέκει δίπλα στις Πυραμίδες. Είχε κεφάλι γυναίκας, στήθος και κορμί Λέαινας ουρά φιδιού
και στους ώμους φτερά πουλιού.
Σήμερα όλα αυτά, πλέον, μας είναι γνωστά και εύκολα μπορούμε να τα εξηγήσουμε.
Ας τα δούμε..
__
ΣΦΙΓΓΑ = εκ του σφίγγω, συμπιέζω, συνθλίβω, κλείνω παντελώς.
__
Γυναίκα = Λαός, κοινωνία, Έθνος, Στοά, ένα κομμάτι του κόσμου η και όλος ο κόσμος.
Στην περίπτωση εδώ ταιριάζει
ΜΙΑ αρχαιότατη Ερμητική Στοά.
Οι Μύστες αυτής δεν μιλούσαν στον έξω κόσμο. Όσα Φύλαγαν Ιερά, λόγω της μακρινής τους καταγωγής ήσαν
ΑΡΤΙΕΠΕΙΑ = Αληθινά, αλλά κλειστά στους ΕΞΩ. Ήσαν πολύ γερά δεμένα, για να μη σπάσει ο δεσμός της Μυστικότητας. Με Τίποτα και για κανένα λόγο δεν έπρεπε να τα μάθουν οι άλλοι.
Την απαγορευμένη Γνώση.
ΣΦΙΓΓΑ = Σφιγμένα και κλειστά μυστικά στους Πολλούς.
__
Λέαινα = όπως η Λέαινα βάζει τη δύναμη της ( στήθη, κορμί ) για να υπερασπιστεί τα μικρά της έτσι και η Σφίγγα στους κινδύνους η δράση της ήταν προς την σωτηρία των μυστικών. Με υπέρμετρο ζήλο εκείνοι οι Μύστες δεν δίσταζαν να βιαιοπραγήσουν κατά των εισβολέων ( όποιος προσπαθούσε να μπει στη Στοά τους ).
Η ΛΕΑΙΝΑ ΤΩΝ ΚΡΥΜΜΕΝΩΝ ΓΡΑΦΩΝ
__
Φτερά στους ώμους = οι ώμοι σηκώνουν τα βάρη.
Φτερωτοί ώμοι = Βάρη που πετάγανε =
με ΤΙ????
με τεχνολογία ίσως και ανώτερη από τη δική μας.
__
Η Ουρά του Φιδιού = ας μη το πούμε τώρα!!!

* Το Αίνιγμα. Θα πω την Ιστορία με δυο λόγια.
__
Ο Άνθρωπος με τα 4 = 2 πόδια + 2 χέρια. Οι πρώτοι Άποικοι της γης στηρίχτηκαν στα δικά τους πόδια και χέρια στο ξεκίνημα της Νέας Ζωής, στον Καινούργιο Πλανήτη ΓΗ. Δεν έφεραν από τις πατρίδες τους ( 12 τον αριθμό ) καμία Τεχνολογία και Επιστήμη. Όλα έμειναν ΠΙΣΩ.
ΕΔΩ η αφετηρία ήταν στο… 0..(
μηδέν ) Από εκεί ξεκίνησε
ο ΜΩΡΟΣ ποιητής Ορφέας.
__
Ο Άνθρωπος με τα 2 = . Αφού πέρασαν 5.000 χρόνια ( μιας Χρυσής Εποχής ), ο δρόμος τους κατέληξε στο γκρεμό και στο θάνατο = θνητή Ζωή. Τότε μετά το κακό οι επιζώντες συνέχισαν χωρίς τα χέρια = Τεχνολογία και επιστήμη ( τα δημιούργησαν στη Χρυσή Εποχή και τώρα τα έχασαν ΟΛΑ )
Ο Ορφέας Οιδίπους = ο πληγωμένος άνδρας, ο πεθαμένος ( θνητός ).
__
Ο Άνθρωπος με τα 3. = Στην Βιομηχανική Εποχή και την Ατομική ( σημερινή ).
Ο Γήινος γέννησε ΕΝΑ ΧΕΡΙ, αριστερής τεχνολογίας και πάνω της δυστυχώς στήριξε όλα του τα έργα.
_
Αριστερό χέρι = τεχνολογία θανάτου πχ π. όπλα κλπ.
_
Δεξιό χέρι = Τέχνες ζωής = λείπουν σήμερα. Στη Χρυσή Εποχή ήσαν άφθονες, όπως οι προσφορές του ΑΒΕΛ = αγαθά έργα = χωρίς θάνατο.

* Η Σφίγγα ήταν η μητέρα όλων των απόκρυφων Στοών, Σχολών, αρχαίων θρησκειών και ερμητικών καναλιών.
Ήταν η κόρη του Κέφαλου του Γιου του Τρισμέγιστου Ερμή. Πέθανε περί το 2.000 π.χ. Τότε τα μυστικά βγήκαν έξω, τα πήραν ανίεροι άνθρωποι, μολύνθηκαν και χάθηκαν.
_
Ψίχουλα έμειναν στις 4 ερχόμενες χιλιετίες, ψίχουλα ψευδή και θανάτου.
_ Αυτά έγιναν Η ΠΗΓΗ στα αρχαία Ελληνιστικά χρόνια, από όπου
ξέθαψαν οι γνωστοί φιλόσοφοι όλου του κόσμου και έγραψαν τα Αθάνατα Βιβλία..

flox


Σελίδα 2η

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ….και η ΣΦΙΓΓΑ
__ Η Σφίγγα μια φορά μονάχα ακούστηκε να μιλεί
<< Σπειρί άμμου » είναι, το, μιά έρημος» μιά έρημος¨», κόκκος άμμου >>
κ`έκλεισε » << Τώρα ας μείνουμε και πάλι σιωπηλοί >>
Λόγια που δε ξεδιάλυνα, κι`ας τ`άκουσαν τ`αφτιά μου.

* Μια φορά μίλησε = Ο Χαλίλ μας δίνει την πληροφορία ότι παρά το απαγορευμένο της μεταφοράς από τα εσώτερα του απόλυτου αποκρυφισμού ( αρχαίου ) προς τον έξω κόσμο, έγινε μια φορά και φανερώθηκε στην ανθρωπότητα ένα από τα μεγάλα μυστικά.
* Είδαμε ότι όταν μίλησε με τον Οιδίποδα δόθηκε στον κόσμο ένα από τα μυστήρια =
Η πορεία των Γήινων από το ξεκίνημα τους μέχρι την σημερινή εποχή.
*
Ποιο είναι λοιπόν το άλλο μυστικό που λέει ο Χαλίλ?
__ Οι άνθρωποι, αφού ξέχασαν τις ρίζες και την προέλευση τους,
κοιτάζουν τον έναστρο ουρανό και αναρωτιούνται.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΕΠΑΝΩ? ;-)
_ Ο Άρμστρονγκ πάτησε στο Φεγγάρι, αλλά τα ερωτήματα δεν απαντήθηκαν παρά την ανεπτυγμένη τεχνολογία μας. Οι υποθέσεις παραμένουν απόψεις και
η αλήθεια αφανέρωτη.
_
Ζουν άλλοι άνθρωποι στον ουρανό? και αν ναι τι πολιτισμούς έχουν??
Το παντοτινό ερώτημα, που παρόλα αυτά ήταν αποκαλυμμένο στις παγκόσμιες θρησκείες, στους σοφούς και στους εξ`αποκαλύψεως. Οι γήινοι όμως πάντα είχαν άλλα δικά τους προβλήματα.
__
Υπάρχουν λοιπόν άλλοι άνθρωποι στο Σύμπαν???
Η Σφίγγα μίλησε……και όχι μόνον αυτή. σπειρί – αμμουδιά – έρημος – κόκκος άμμου.
*
το σπειρί και ο κόκκος = η γήινη κοινωνία = το γήινο γένος.
*
η αμμουδιά = οι αμέτρητοι και άπειροι κόσμοι του Σύμπαντος.
*
η έρημος = η γήινη ανθρωπότητα μετά την εμπλοκή της στον πόλεμο που έγινε στη
Ζωδιακή σφαίρα
, δηλαδή στη Γαλαξιακή γειτονία μας. Τότε επειδή η γη μολύνθηκε θανατηφόρα με την Ρ…..σφράγισαν οι πύλες του ουρανού ( όπως φαίνεται και στο δίσκο της Φαιστού, στην Α πλευρά ). Οι γήινοι έπρεπε να ξεχάσουν το κακό που έκαναν και τα όπλα που έφτιαξαν και πέθαναν. Μετά κοιμήθηκε η ανθρωπότητα για 6.500 χρόνια, όταν ξύπνησε δεν άργησε πολύ και νάτα πάλι στα χέρια της.
* Ξαναβρήκαμε λοιπόν τον θάνατο αλλά τη ζωή δεν την βλέπουμε.
* Οι ουράνιοι κόσμοι, λόγω της απειρότητας τους, διαβαθμίζονται
σε 7 επίπεδα κοινωνιών.
Έτσι φθάνουμε στον Παράδεισο και
στην Βασιλεία των ουρανών του Χριστού.
* Στο καθένα επίπεδο οι πολιτισμοί είναι αμέτρητοι και
σε ολόκληρο τον Ζωντανό Γαλαξία.
* Η διαφορά των επιπέδων είναι τόσο μεγάλη που δεν αλλάζει μόνον ο πολιτισμός αλλά και τα ψυχοσωματικά των ανθρώπων. πχ οι άνθρωποι του Ζωδιακού μας κύκλου ίσως να μην έχουν τη δυνατότητα να πάνε μέσα στον Ήλιο και να δουν με τα ίδια τους μάτια ..
τι γίνεται ΕΚΕΙ?
όμως ένας άλλος άνθρωπος ανώτερης ψυχοσωματικής σύστασης
μπορεί και πάει.
*
Στον 7ο ουρανό ζουν οι …Θεώμενοι!! οι οποίοι μέσω της Πρόνοιας και της Ειμαρμένης του Σύμπαντος κόσμου μπορούν να ενώνονται με Αυτόν ( τον κόσμο ), γίνονται συμέτοχοι όλων των όντων και δε χρειάζονται διαστημόπλοια φωτός για να έρθουν στη γη κλπ.
* Οι κατώτεροι Άγιοι και Άγγελοι δεν έχουν αισθήσεις απλά σαν τις δίκες μας αλλά
ΥΠΕΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ.
1) Μπορούν να βρουν με γυμνό μάτι από τη γη στο φεγγάρι και μια καρφίτσα.
2) Όταν αγγίζουν ένα φυτό νοιώθουν και την ροη της ζωής εντός αυτού.
3) Ακούνε με γυμνό αφτί τι γίνεται στην άλλη άκρη του Ηλιακού Συστήματος.
4) Η όσφρηση συλλαμβάνει οσμές χιλιόμετρα μέσα στη γη, ΠΧ το πετρέλαιο
5) Η γεύση τους απολαμβάνει άγνωστα πράγματα σε μας.
6) Δεν ξέρουμε πόσες άλλες αισθήσεις έχουν…
*
Για τέτοιους ανθρώπους μιλάμε ,..Αθάνατοι, Ιεροί, Ζωικοί, Αγαθοί, γεμάτοι Αγάπη για όλα.
* Σε κάποιο επίπεδο εκ των 7 ο άνθρωπος αποβάλει από την ψυχή του και το ενδεχόμενο λάθος,
το ενεδρεύον ψεύδος, ώστε από εκεί και μετά τα μελλοντικά τους έργα να είναι απόλυτα άγια = Τέλεια.
*
Για τον υπέροχο αυτόν κόσμο τ` ουρανού μίλησε η Σφίγγα, την αμμουδιά των Λαών, και εμείς δε βλέπουμε ούτε ΕΝΑΝ άγιο εξωγήινο. Θα γίνει όταν έρθει ο Χριστός και ανοίξει τις εφτασφράγιστες πόρτες του Παραδείσου.

flox

ΤΙΠΟΤΑ δεν τον φοβίζει

Ιουνίου 13, 2008 - 3:27 μμ No Comments

Σελίδα 1

Όσο λογιάζουν οι φωτιές | με τόξα φορτωμένες
πρέπει τις λάμψεις του το φώς | να`χει χαμηλωμένες,
στους κόσμους τους μεταλλικούς | με σκιές και τ`άγριo θέμα
τα φώτα πρώτα καίγονται | με ποταμούς το αίμα.

Το σκότος σκιάζεται το φώς | εχθρός σαν είναιν όλου
π`όταν αχνά φωτοβολάει | εις στα άκριτα του θόλου,
ευθύς από την άβυσσο | το πύρ θα ξεσηκώσει
προτού προλάβει αυτό να`ρθεί | ξανά και δυναμώσει.

οι φλόγες όταν φθάσουνε | σιμά κι αγκαλιαστούνε
ανάβει η άσβεστη φωτιά | και όλα θα ξεχαστούνε,
ακτίνες άσπρες τότε ναί | τη γή θενα φωτίσουν,
με φώς ανέσπερο λαμπρό | τον κόσμο θαν υμνήσουν

Ιδέα και τόσο φωτεινή | ψηλή κι ανεβασμένη
σβήσαν αμέσως οι φωτιές | με την φωνή χαμένη,
αυτές να δούνε δέ μπορούν | τα λαμψερά λιβάνια
σταυρού σημάδι φάνηκε | στα πάλλευκαν ουράνια

Η μέρα πώς μπορεί τυφλό | σκοτάδι να φοβάται
και το καλό μπρος στο κακό | να τρέμει σαν καλάμι
αφού αυτός κρατάει του θεού | την απαλή παλάμη.

ξύλο φοράει το μαγικό | τον λένε άγιογιώργο.

flox


Σελίδα 2

Τ`άσσειστα θέμελα λιγούν| σκοτάδια σαν κοιτάζουν
κρύφια και μαύρα βλέμματα | τα χρώματα τα σχιάζουν,
ο θρήνος φάνηκε περί | σσα σ` έργα `αρρωστημένα
τριμμένα κρίματα κροτούν | αυτά τρελά σμιγμένα.

Αυτόν κανένα σκοτεινό | ποτέ του δέν φοβίζει
φωτιές και τόξια ολημερίς | αμέσως τα συντρίβει,
στη θλίψη και στους οδυρμούς | κάνει θεριό κεφάλι
σ` άρμα επικό λυτρωτικό | κρατεί λευκή σκυτάλη.

Τ`άρρητο φώς σε χέρια θεία | πηγή λουτρών σωτήρια
στης λίμνης τα Ηλιόπεδα | ξόρκια γλυκά αιθέρια,
νύχτα κανένας δέν τολμάει |να πάει εις ύδωρ μαύρο
θεριά και δράκοι πνίγονται | στο σταυρικό τον Ταύρο.

Στα χρόνια τα παλιότερα | νερά πολλά βρασμένα
υψώσαν μυσαρούς ψηλά | με μάτια ψαρωμένα,
τι πόνος και τι πάθημα | τους βράχους όταν πιάσαν
στ`Άδητα τα άψυχα βαθιά | χωρίς ανάσα φτάσαν

Τη λύση θέλανε απο | παλιά πυκνά μυστήρια
κλέψαν καυτά πυρά να ιδούν | τη σχάση την ολέθρια,
δράκοι σ`άρμα θερμικό | ξανάβουν νιές τις φλόγες
καιγόταν τώρα ο ουρανός | με καυστικές τις γλώσσες.

flox
———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-

Σελίδα 3

Εδώ να κάτσω θάθελα | και τούτα νά διηγούμαι
τόσα παλιά καμώματα | θα πάμε νά τα δούμε
πίσω το χρόνο τριγυρνώ | στου νού την πλιό την χάρη
προτού λαλιά ανθρώπου πάει | και τα σωστά τα πάρει

Ηλιόλουστες καθώς θωρώ | τις μέρες χρυσωμένες
χώρες χωρίς ζερβά στενά | με δρόμους ξανοιγμένες
ελεύθερα και πλούμιστά | σκαλιά που τα διαβαίνεις
με των αγγέλων συντροφιές | στα ουράνια σόλα μπαίνεις.

Κοιτάζω απο τα δώ και εκεί | στα λαμπρινά τα μοίρια
πλήθια μετράει ψηλή ματιά | σε μύρια κατομμύρια,
κληρονομιάν παντοτινή | στ`άστρα μ`αητούς πλεγμένη
της άμμου κόκκοι αμέτρητοι | με λούλουδα λουσμένοι.

Ξανοίγω πάλι την ματιά | στου κόσμου τους φεγγίτες
τρέχει γοργά σαν αστραπή| φρονώ παντού Φανήτες,
η σπείρα μέσα σε σπειρά | γεννάει σπαρτά σπουδάτα
της βάσης σπείρας το σπυρί |κορφές κεριά λαμπάτα.

Και νάταν τούτα μοναχά | ο νούς τριπλά δηλώνει
φεγγάρια μέγαλόπρεπα | κυκλά που η ζωή τ` αξιώνει,
πολλά εις κάψιμο Ηλιού | πολλά μικροί λαμπτήρες
αγνάτη η φύση σ`όλα ανθεί | με νιούς φερτούς μνηστήρες.

flox


Σελίδα 4

Ένα και δυό και χίλια δυό | δεντριά κλαδιά φωσφόρα
φάτνες βρεφών οι φροντιστές | δροσιάς αυγής οπώρα,
όντα σαν τούτα δώ, στη γή | ουδείς μας τάχει γνώσει
θεωρίες ορθές φανταστικές | που `χουν φακοί μορφώσει.

Τ` άφωτα τ` άστρα τριγυρνούν | στις μοίρες τις ζωοδότες
αρχόντοι διάσημοι φρουροί | φωστήρων οι δεσπότες,
δικά τους είν` τα ριζικά | μελήματα μοιράζουν
κι απο τη γύρα την κλωθή | καλούς λαχνούς σχεδιάζουν.

Μοίρες εδώ και εκεί τα Ζά | σε ρόδες τύχης μπαίνουν
μικρά μεγάλα αυτά μαζί | στη ζήση παραμένουν,
ο Ήλιος ρίχνει θέρμητες | τους κήπους να ζεστάνει
το φώς στου κήπου τα δεντριά | πολλά τρεχάτα φτάνει.

Φωστήρας που `ναι φωτερός | φωτάει δικά τουν άστρα
τ` αφώτιστα ζητούν λαμπές | με την τρανή τους λιάστρα,
όξω μακριάν απο το φώς | η μοίρα φτιάχνει γυάλα
και τη λαμπράδαν αποκτούν | σαν νάσαν δίπλα στ` άλλα.

Ερμήδες βράζουν κεί σιμά | κι η μοίρα σκιές τους κλώθει
βαδίζουν άγια αληθινά | γιατί την πνοήν εδώθει,
έτσιν ασχέτως του Ηλιού | θα ρθεί η αι ώνια δράση
κανέν παρόμοιο θέ αμα στους κόσμους θα περάσει.

flox
———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-

Σελίδα 5

Η κλήρα των αυτόφωτων | των άφωτων πυρήνες
μέσα τραβούν μπερδέματα | ψηλά πετάνε σφήνες,
τα κάτω πάνων έρχονται | ψυχές πολλές γεννιούνται
και τούτον είν` το μάθημα | ποι ήματα εκφωνούνται.

Έχουν οι πλάνητες λαλή | γιαν όλα τα στεφάνια
καθώς αυτήν αντιλαλεί | χορε ύουν τα ουράνια,
λάλες φωνές λογής λογής | στα πέραταν ηχούνε
κι όλο το Σύμπαν δέ γεννάει | ψυχές που δέ μιλούνε.

Ολούθε ακούγονται χαρές | ξανοίγουν τα ψαλτήρια
ψάλουν τ`αστριά, τ`ανθιά, τα Ζά | κι ανθρώπων τα ποτήρια,
αφρών γεννήματα λευκά | πολύφωτα σμαράγδια
παντρειές με γέλια θυμιατά | ταξίδια με πετράδια

Μακριάν απο φωτιές, μιλιές | ακούνε τα στολίδια
μικρούτσικα ψηλότατα | λαλάνε στα παιχνίδια,
χαρούμενος κι ο ουρανός | συνθέσεις απαγγέλλει
την κοινωνίαν τη σύμπασαν | ο Θεός βλογάει με μέλι.

Αμέτρητα τα φωτερά | στα ευρύταταν ουράνια
δεκάδες περισσότερα |παρατηρώ τα πλάνια,
και εάν εφαίνονταν σ`εμάς | πολλά φωτάκια ανιόντα
πλανήτες έλικες γεννούν | Ηλιού παιδιά τα ζώντα.

flox
———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-———–—-

Σελίδα 6

Κάτι που φαίνεται δεξιά | τραβάει την προσοχή μου
κοιτώ ξανά να δώ καλά | κι ανασκιρτάει η ψυχή μου,
ζώο φτερωτό και λαμπερόν | εκεί κοντά στεκόταν
ιπτάμενο σαν μέγαρο | κυκλός φωστήρ φαινόταν.

Ξίφος στρoφό κι αστραφτερό | τα σύλλεκτρα γιομίζει
μ`ακτίνες, σφήνες, μαλακές | τη νύχτα γύρω ασπρίζει,
και φώταν όχι τα Ηλιακά | της ύλης τα καψάτα
αλλά τα πρώτα τα καλά | ροδόλουστα σφηνάτα.

Και τούτον είναι τ`όραμα | του ζώου του μετε ώρου
ομοί ωμα το σφαιρωτόν | ενδοξοτάτου χώρου,
ως σφαίραν ολοστρόγγυλο | πολυόροφο παλάτι
μεγαλοπρέπεια φωτεινή | στο κόσμον υπερτάτη.

Με μήκος, ύψος, διάμετρο | χιλιάδες έξη μέτρα
και δώδεκα πατώματα | χτιστά με τίμια πέτρα,
καθένα απον αυτά κυλάει | κατά δικιά του γύρα
δεμένα δώματα στριφτά | σε μιάν ορθάτη σπείρα.

Στην όψη την εξώτερη | ομοία σκευή κρυστάλλου
περίβλημα περιφανές | εγχρώμου και μεγάλου,
σφαίρα γεμάτην οφθαλμούς | μ`ακτινοβόλα μάτια
σε κλίμακα χρωματιστή | λιθάρια με καράτια.

flox


Σελίδα 7

Οι μουσικές χρωματικές | τη δόξαν αγκαλιάζουν
τα μάτια στρέφουν σβουριστά | τις κλίμακες αλλάζουν,
καθένα μάτι δυό στροφές | κι η σβούρα ξαναλάμπει
καινούργιες χροιές θα`ρθούν λαμπές | χαρές τ`αγιού του Μπάμπη.

Μάτια με μάτια σμίξανε | τους οφθαλμούς δοξάζουν
αρχοντικό πολυόμματο | κι οι ζωγραφιές φαντάζουν,
περιβολήν αστράπτουσαν | απο παντού κοιτούσε
ματιές του γύραν έφερε | θεσπέσιο φώς σκορπούσε.

Απο τους πύργους τους ψηλούς | συστάσεις εποπτεύουν
και μέρα νύχτα φύλακες | τους δρόμους προστατεύουν,
οξιές ματιές φανταστικές | τα αόρατα κοιτάζουν
στ`αγέννητα και φάσματα | τους οφθαλμούς εστιάζουν.

Και είδα θεϊκή την όραση | θρυλούμενη λαμπάδα
στης νύχτας τα μαυρίσματα | ολόλαμπρην ασπράδα,
βαμμένα λόγια φτερωτά | μηνύματα φωσφόρα
φαρέτρα φάντη γυριστή | το φώσλανθον εφόρα.

Με θαλερούς τους οφθαλμούς | παναστρικής εικόνας
της εκθαμβωτικής Θαλής | χρωματικής κολόνας,
αυτά τα μάτια τα πολλά | αινίγματαν αι ώνια
τη λύση τους αναζητούν | σαν πέρασαν τα χρόνια.

flox

Σελίδα 8

Η μέραν ήρθε μυστικά | θαμμένα να αναστήσει
κι απο τον ύπνο το βαθύ | ονείρατα εξηγήσει,
ιδού την αποκάλυψη | των άκριτων βλεμμάτων
τα μάτια δυό σαν ενωθούν | γενιές ειδών στροφάτων.

Τα δυό μαζί και μ`άλλα δυό | γενούν το πιό μεγάλο
και τέσσερα στο σύνολο | μα τoνα πάνω στ`άλλο,
γεννήματα τα σβουριστά | σαν λάμπες που βιδώνουν
ταιριάζοντας οχτώ ματιές | τους οφθαλμούς στεριώνουν.

Οχτώ σαράντα κι είκοσι | σε δυό μονάχα τα έχουν
χιλιάδες μιά και μιά και τρείς | στα δυό ξανά μετέχουν,
πολλά τα περισσότερα | να μή χωρέσουν, ψέμα
καλά σαν σμίξουν όλα εκεί | του απείρου το ένα βλέμμα.

Δεμένοι οι οφθαλμοί κοιτούν | χωρίς κενό κανένα
τη σύσταση την πολύτροπη | ως θαύματα υψωμένα,
που μένουνε παντοτινά | στους κόσμους ανθισμένα
απo πολύτιμο γυαλί | πετράδια γεννημένα.

Αμέτρητα κι ολόλαμψα | αμμούδα φωτισμένη
λιθάρια φώτες στρόβιλοι | κουλούρα σταυρωμένη,
ουτένα θα βρεθεί ποτέ | να μήν φωτάει στη σφαίρα
έχουν αυτά το μυστικό | που τρέχει πέρα ως πέρα.

flox

Σελίδα 9

Και ξάφνουν όλα χάθηκαν | εκεί μπροστά μου η σφαίρα
η νύχτα πάλι ξάπλωσε | κατράμι μαύρη ξέρα,
κι η μέρα η ξάστερη η λαμπρή | σκοτάδια νυχτερίδες
τα μάτια ξέρασαν το φως | σαν γύρισαν οι βίδες.

Περίμενα χωρίς μιλιά | με τη ψυχή στο στόμα
το βλέμμα γύραν έτρεξα | μα πουθενά το χρώμα,
και μόνος κοίταζα τα αστριά | πυγή λαμπήδα αφράτη
σπειρούχα λόγια τόξευαν | στα μήκη και στα πλάτη.

Αφέθηκα στη μοναξιά | στο Σύμπαν να μιλήσω
σ`εκείνη γύρω την ολότητα | τη σχέση να γνωρίσω,
ζητούσα κρίσεις καθαρές | τις ρίζες στον αστρόνα
δονούμενος ολόκληρος | απ`το δικό μου αγώνα.

Ασύστατα μορφώματα | ο κόσμος δέ σκευάζει
σαν φέρνουν αίτια τα κοινά | η πλάση η πάσα αγιάζει,
τ`αμοίραστα κι ασύνδετα | ασβούριστα κροτάλια
φρε άτια ελίποδα παντού |με ύδατα κρυστάλλια.

Το σύνδεσμο προσφέρουνε | με τα άγκιστρα σφιγμένα
λυμένα αδέσποτα πτηνά | στη στέγην ιδρωμένα,
παρατηρούσα και έβλεπα | τους κόσμους μές στο χέρι
κάπου και εγώ εκει ήμουνα | φερτός σ`αυτά τα μέρη.

flox

Σελίδα 10

Και νά που πάλι δίπλα μου | ξανά ο Λάμπης φαίνει
οι νυχτερίδες φύγανε | και φέγγος άλλο βγαίνει,
το μέγα θαύμα φάνηκε | με μιά καινούργια δόξα
τα μάτια και τα βλέμματα | κλειστά κρατούν τα τόξα.

Ναυτίλος θεόσταλτος χριστός | ολόγιομο φεγγάρι
στης νύχτας μές στα αστρόνερα | φαεινό γιγάντιο ψάρι
τα φώτα τώρα ηχούν χορδές | γυμνές που υμνούν και ψάλλουν
και στρόφαλοι πολλά τρανοί | σταυρούς οχτώ προβάλλουν.

Ιδού εκεί τους είδα αυτούς | πολιούχοι και ζωοφόροι
καθένας μεγαλόσταυρος | με το όγδοο πανωφόρι,
την Φάνην ίσια μοίραζαν | τα σχέδια όταν μπήκαν
στη σφαίρα κύβο έβαλαν | σταυρών τα κέντρα βρήκαν

Κύβος φωτός και σταυρωτός | στον ωκιανό καράβι
χορός σταυρούς τριγύριζε | τους ουρανούς ξανάβει,
στο πλάτος του στρεφόμενος | τη νύχτα μέρα κάνει
περίφημος και ξακουστός | ασπριδερό μελάνι.

Τις πόρτες του διαστήματος | με φωτισμούς ανοίγει
στους κόσμους πολυαγάπητος | τα πλήθια μ`όλα σμίγει,
σταλμένος άγγελος ταχύς | σταυροί οι ανθοί τ`ονείρου
πετούσε λόγια φτερωτά | στις αμμουδιές τ`απείρου.

flox


Σελίδα 11

Και τέτοια βγάζουν ομορφιά | στο διάστημα καμιά άλλη

τεχνούργημα το ζωντανό | ψυχή τους έχουν βάλει,

σταυροί με πέντε πώματα | γερές στροφές γυαλάδες

σαράντα κι ολοστρόγγυλα | αναλαμπίδες δάδες.

Η σφαίρα η σαραντάσβουρη | στο κύβο βασισμένη

σταυροκοπιόταν και έδινε | τη ζωή ξανανιωμένη,

πεντάφωτοι σταυροί κρατούν | στο κέντρο το τιμόνι

το πέμπτο του σταυρού η καρδιά | νεφέλες τους απλώνει.

Καλλίτερα σαν κοίταξα | λεπτά σχοινιά λεπίδες
α όρατα και μ`άγκιστρα | πλοκάμια με λαβίδες,
ψιλούτσικα κι αμέτρητα | στο χώρο γαντζωμένα
τρίχες σγουρές και στιλβωτές | αγκύρια μαζωμένα.

Την αίγλη δένουν στιβαρά | με χέρια και βραχιόλια
στου χώρου τα πιασίματα | τα αγκύλα αγκυροβόλια,
το πλοίο ακίνητον εκεί | στην ξέρα πάνω της στεκόταν
και κύματα σαν πλεύριζαν | καθόλου δέν κουνιόταν.

Οι άγκυρες ίνες και κλωστές | στα γύρω του μ`ακίδες
πηχτά μαλλιά στην κεφαλή | φωτόλουστες φολίδες
του γήινου μάτι δέ θα ιδεί | σε μέναν όλες δείχνουν
στο φωτοστέφανο λευκή | τριπλάσια δόξα ρίχνουν.

flox


Σελίδα 12

Και ενώ κοιτούσα τους σταυρούς | με μάτια σαστισμένα
και το όμορφο στεφάνωμα | με τα άγκυρα χρισμένα,
ακούστηκαν γυρίσματα | απ`τους σταυρούς βγαλμένα
κι οι μεγαλόσταυροι τυφλοί | με φώτιστρα  χαμένα.

Η νύχτα τώρα φάνταζε | τη δόξα μαυρισμένη
τα αστέρια πίσω της σβηστά | κουλούρα αφανισμένη,
σημάδι ουράνιον ορατό | της σκοτεινιάς αστρίτης
καθώς την ένοιωθα σιμά | να αλλάζει τη μορφή της.

Η ηχώ αυγάτισε στ`αφτί | και μεγαλείο εφάνη
τα λόγια και λαλιές σιωπούν | σαν βγαίνει το στεφάνι,
είδα οράματα ανοιχτά | ολόγυρη φαρέτρα
οχτώ Ρομφαίες αστραφτερές | εννιά χιλιάδες μέτρα.

Οχτώ σταυροί κι οχτώ ρομφαίες | στην ίδια θέσην ήσαν
ρομφαίες υψώθηκαν στριφτά | το χώρο τον τρυπήσαν,
γελούσαν τα άστρα κυκλωτά | φωτομιλιές ξεφτέρια
εκείνα γέννημα του Θεού | αυτά απ`τ` ανθρώπου χέρια.

Ξίφη γυρτά και κοφτερά | ακόντια ακονιστήρια
χωνιά στειλιάρια ολόστροφα | γυαλιστερά ξυστήρια,
στη μπάλα φύτρωσαν σπαθιά | κεφάλι σταλακτίτες
μ`οχτώ κυκλάδες στρόφιγγες | ροδάνι με κομήτες.

flox

Σελίδα 13

Ένα άλλο πάλι ξάφνιασε, | ξανάνοιξαν τα μάτια
και τα πολλά τα χρώματα | φωτίζουν μονοπάτια,
τη λάμψη τους τη  δώσανε | σ`οχτώ ουρανοξύστες
κοφτά καράτια τόρνευαν | κι αλώνιζαν οι μύστες.

Στη δίνη τους στροβίλιζαν | τα χρώματα τραβούσαν
καθένας τόρνος σμίλευε | τους τονισμούς υμνούσαν
κυκλώματαν ανάψανε | διαφωτιστές ρουφήχτρες
οχτώ τοξότες έγχρωμοι | μ`ατομικές σφυρίχτρες.

……………..????????


Αγάπη … είναι

Ιουνίου 1, 2008 - 12:41 μμ No Comments

Αγάπη = εκ του άγω, άγομαι, όπως και το άγιος
και όχι εκ των άγαμαι η αγάζω η άγαν = που λένε τα λεξικά

άγαμαι = θαυμάζω, εκπλήττομαι, φθονώ
αγάζω = αγανακτώ, θυμώνω, οργίζομαι,
άγαν = πολύ, λίαν, πάρα πολύ

ΔΕΝ είναι αυτά η αγάπη … αλλά εκ του

Άγω = οδηγώ, μεταφέρω,
Αγωγή = μετακίνηση, μεταφορά, ανατροφή, μόρφωση.
Αγώγιμος = ο εύκολος στη μεταφορά του
Αγωγός = ο οδηγός, ο έλκων,

Αν δεν μεταφερθεί παντού το Άγιο Πνεύμα
τότε η ζωή, ο κόσμος, η δημιουργία καταστρέφεται και δεν υπάρχει.

Τα γεννημένα τρέφονται από την αγωγή του λόγου της αγάπης.

Το Σύμπαν είναι πληρέστατο με αγωγούς μέσα από τους οποίους
οδηγούνται τα προσφερόμενα εκ του Πατρός
για την διατήρηση της αιωνιότητας του αστρικού κόσμου.

Με μία λέξη η ΑΓΑΠΗ = αγωγιμότητα

Έτσι η Αγάπη δεν είναι όπως πολλοί νομίζουν ο Έρωτας και το Σεξ.

Η πρώτη εντολή του Θεού ( δια του Χριστού ) στον άρρωστο άνθρωπο είναι

Αγάπα τον Θεό.

Το ερώτημα είναι
Πως ο άνθρωπος αγαπάει τον Θεό???

Η Αγάπη έρχεται από τον Θεό προς τον άνθρωπο, γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ
έχει άπειρη Αυτήν.

Ο άνθρωπος τι έχει να ανταποδώσει στην απέραντη ΠΡΟΣΦΟΡΑ???

Τις παλιές εποχές οι σοφοί ιερείς έλεγαν τι να κάνουν οι άνθρωποι
δεχόμενοι τα δώρα του Θεού.
Όμως αργότερα οι παρερμηνείες έφτασαν σε απαράδεχτα φαινόμενα σκοταδισμού.

Τότε ήρθε ο Χριστός και βρήκε την ανθρωπότητα

χαμένη σε μεταφράσεις Λαβυρίνθου.

Για τούτο έδωσε την Νέα Διαθήκη και ξέμπλεξε τα μπερδεμένα.

1) Αγάπα τον Θεό πάνω από τον εαυτόν σου.

2) Αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτόν σου.

Και αφού ξέμπλεξαν οι πρώτοι Χριστιανοί, πέρασαν οι αιώνες και ο άνθρωπος
ξαναχάθηκε στις δαιδαλώδεις μεταφράσεις.

Σήμερα οι Πιστοί λένε ότι Αγαπούν το Θεό αλλά δεν ξέρουν ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ
και βρεθήκαμε πάλι σε μεγαλύτερο Σκοταδισμό από κάθε άλλη προηγούμενη φορά.
Έχουν ειπωθεί ατέλειωτες ερμηνείες και γράφτηκαν αμέτρητα βιβλία
για την Αγάπη, με χιλιάδες παραδείγματα που όμως κατάντησαν ακατανόητα,.

Γιατί οι άνθρωποι ΛΕΝΕ αλλά ΔΕΝ Αγαπούν το Θεό.

Όσες ελεημοσύνες και αν κάνουν ….μετά από δευτερόλεπτα αμαρτάνουν απέναντί Του,
ΟΛΟΙ και εγώ το ίδιο.

Ας δούμε λοιπόν τι είναι η περίφημη ΑΓΑΠΗ.!!!!!!

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ

1) Η ουσία του Θεού. Ως εκ τούτου δεν υπάρχει κάτι στο Σύμπαν που να μην είναι
εκ της Αγάπης Αυτού γεννημένο και Αγόμενο εξ` αυτής.

Ο άνθρωπος έχοντας την ΜΕΘΕΞΗ της ουσίας του Θεού είναι ΘΕΙΚΟΣ.

Δεν υπάρχει Αγάπη μακριά από ΑΥΤΟΝ γιατί τα εμπόδια και οι αντιθέσεις
αλλοιώνουν την ουσία του Θεού.

2) Ουσία της Αγάπης είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Η ανεμπόδιστη αγωγή της σε όλα τα όντα και μη όντα.
Η στέρηση της σκοτώνει αυτήν και τα αγαθά της.

ΘΕΟΣ = ΑΓΑΠΗ = ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Εμείς στη Γη δεν γνωρίζουμε τι είναι η ελευθερία,
γιατί είμαστε οι γεννημένοι δούλοι της αμαρτίας.
Δεμένοι στην α-γωνία μας δεν έχουμε καμία ελευθερία.
Μέσα σε αυτή την θλίψη του θανάτου
ο Χριστός φώτισε την μοναδική ΕΞΟΔΟ

με λαμπερά γράμματα.

ΑΓΑΠΗ = ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Αλλά οι άνθρωποι δεν βλέπουν, στραβωμένοι από τα πολλά σκοτάδια.

3) Ουσία της ελευθερίας είναι η ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ο δρόμος παραμένει ανοιχτός όσο τα διερχόμενα είναι ΑΝΟΘΕΥΤΑ, και η μικρότερη νοθεία σχηματίζει Γόρδιους δεσμούς που ΦΡΑΖΟΥΝ την Άγια πορεία.

4) Ουσία της καθαρότητας είναι η ΛΟΓΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ οι αλόγιστοι δεσμοί καταστρέφουν την αρμονία και η δυσαρμονία γεννάει την αμαρτία και αποκόβεται η Αγάπη.

5) Ουσία του λόγου είναι ΟΙ ΑΞΙΕΣ που έχει ως φορτίο. τα μεταφερόμενα και μεταδιδόμενα ΑΞΙΩΜΑΤΑ διευρύνουν την Αγάπη με μεγαλύτερη ταχύτητα. Αντίθετα και η ελάχιστη ΑΠΑΞΙΑ σύντομα θα νεκρώσει την Αγάπη.

6) Ουσία των αξιών είναι η ΑΝΑΝΕΩΣΗ αυτή δίνει την αιώνια ευτυχία, η απουσία της ΒΑΛΤΩΝΕΙ τα πάντα.

7) Ουσία της ανανέωσης είναι η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ ΑΥΤΗ ορίζεται μόνο με την Αγάπη.

8 ) Ουσία της αιώνιας ζωής είναι η ΟΜΟΡΦΙΑ ΑΥΤΗ κάνει τον χρόνο να γελάει στους χορούς και στα ταξίδια.

9) Ουσία της ομορφιάς είναι η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΥΤΗ δίνει φτερά στο ΝΟΥ και στα χέρια.

10) Ουσία της εργασίας είναι ο ΑΓΩΝΑΣ με αυτόν τα προϊόντα τα δικά μας είναι αλλιώτικα από όλα τα άλλα.

11) Ουσία του αγώνα είναι η ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ διαθέτει τις απαιτούμενες θυσίες και τον σεβασμό στις αναγκαίες αλλαγές.

12) Ουσία της τιμιότητας είναι η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ έχει τα μέτρα

13) Ουσία της ταπεινότητας είναι η ΑΠΛΟΙΚΟΤΗΤΑ ΑΥΤΗ είναι φορτωμένη με αληθινά και φανερά φορτία.

14) Ουσία της απλότητας είναι η ΑΡΧΟΝΤΙΑ η είσοδος στην ιερά εξουσία.

15) Ουσία της αρχοντιάς είναι το ΥΨΟΣ της ΑΓΑΠΗΣ

16) Ουσία του ύψους είναι η ΘΕΩΣΗ

17) Ουσία της θέωσης είναι η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ του ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ.

18) Ουσία του Σύμπαντος είναι η ΤΡΙΑΔΙΚΟΤΗΤΑ.

19) Ουσία της τριαδικότητας είναι ο ΚΟΣΜΟΣ

20) Ουσία του κόσμου είναι η ΖΩΗ

21) Οσία της ζωής είναι ο ΘΕΟΣ.

συνέχεια στη 2η σελίδα

Σελίδα 2η
——————————————————————————————

Εξ`αυτών απορρέουν τα εξής.

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ

• Ελεύθερη _____Καθαρή ____ Λογική ____ Αρμονική
• Φωτεινή____ από την οξύτητα του φωτός.
• Διαλυτική_____ των ακαθάρτων
• Σταθερή _____ από τα κυβικά της στηρίγματα
• Επικοινωνιακή ____ Παραγωγική ____ Προσφορά ______ Αξία
• Όμορφη ____ Χαρούμενη ____ Απαράμιλλη ____ Ευτυχία
• Άφθονη _____ Πολύτιμη ____ Ευρύτατη _____ Αστείρευτη
• Ανανεωνόμενη ____ Παντοτινή _____ Ακατανίκητη
• Υψούμενη _____ Σοφία ______ Συμπαντική
• Ζωή
• Αποθέωση
• Είναι ΟΤΙ είναι ο ΘΕΟΣ!!!!

Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ

• Βίαιη ____ Ψεύτικη ____Ζήλια
• Εγωιστική _____ Αμαρτία ____ Πόνος
• Καταπίεση____ Στενότητα ____ Ζυγαριά
• Απάτη _____ Πονηρή ____ Επιβαλλόμενη
• ΤΡΕΛΗ

Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ

• Φραγμούς
• Τριβές
• Κακία
• ΤΕΛΟΣ

Η Αγάπη ΦΤΑΝΕΙ ΠΑΝΤΟΥ.

ΑΥΤΗ είναι η ερχόμενη ΑΓΑΠΗ από τον Θεό προς όλα
τα γεννημένα όντα της Δημιουργίας.

Η Αγάπη του ανθρώπου προς τον Θεό είναι =

Η ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ

Να αφήνει όσα ο θεός προσφέρει να φτάνουν καθαρά και ανόθευτα
στους δέκτες του Αγίου Πνεύματος.

Ο άνθρωπος Αγαπάει τον Θεό όταν διατηρεί τους αγωγούς της Αγάπης,
τους φροντίζει με ζήλο και δεν βάζει εμπόδια στην Άγια ΜΕΤΑΦΟΡΑ.

Ακόμα και ΕΝΑ λόγο της Αγάπης αν Βλασφημήσει ο άνθρωπος
γεννιούνται τα δαιμόνια, η δυσαρμονία, χάνεται η ελευθερία

και η ουσία του Θεού έρχεται ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗ

με φορτία ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ,αυτά του ΘΑΝΑΤΟΥ.

Είναι ανύπαρκτα γιατί κάθε λόγος του Αγίου Πνεύματος

έχει τις αξίες μίας ΟΡΙΣΜΕΝΗΣ εξελικτικής παραγωγής.

Αυτή αποτελεί την πραγματικότητα του Λόγου.

Οποιαδήποτε άλλη παραγωγή εκ του δαιμονισμένου λόγου είναι ψευδής και ανύπαρκτη,

μία προσωρινή ΣΑΤΙΡΑ.

Η Αγάπη προς τον ΠΛΗΣΙΟΝ κρατάει τον άνθρωπο κοντά στην Αγάπη του Θεού.

Αν οι άνθρωποι Αγαπούσαν τον πλησίον τους
τότε όλη η ανθρωπότητα θα ήταν ΘΕΙΚΗ.

Μέσα στην κακοδαιμονία οι ΠΙΣΤΟΙ της Αγάπης δρουν σύμφωνα με τα διδάγματα του Χριστού,
για τον λόγο αυτόν ΤΕΛΙΚΑ η γη θα ΣΩΘΕΙ.

flox