Πρόκλος στοιχείο 6ον

Φεβρουαρίου 21, 2008 - 1:31 μμ No Comments

ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΕΚΤΟΝ

πάν πλήθος ή έξ ήνωμένων έστίν ή έξ ένάδων.

έκαστον γαρ των πολλών ότι μεν ουκ έσται και αυτό πλήθος
μόνον και τούτου πάλιν έκαστον πλήθος, δήλον. εί δέ μη έστι
πλήθος μόνον, ήτοι ηνωμένον εστίν η ενάς. και εί μέν μετέχον
του ενός, ηνωμένον* εί δε εξ ών το πρώτως ηνωμένον, ενάς. εί
γαρ έστι το αυτοέν, έστι το πρώτως αυτού μετέχον και πρώτως
ηνωμένον. τούτο δε εξ ενάδων* εί γαρ εξ ηνωμένων, πάλιν τα
ηνωμένα εκ τίνων, και είς άπειρον. δεί δή είναι το πρώτως
ηνωμένον εξ ενάδων* και εύρομεν το εξ αρχής.

Μέχρι εδώ είδαμε , ότι το πλήθος κατά κάποιο τρόπο μετέχει στο ΕΝΑ , καθώς και την ουσία του μετέχοντος και πως αυτό γίνεται ένα και μάλιστα διαφορετικό ένα από το αυτοένα. Γνωρίσαμε επίσης πως είναι ενωμένο με το Αρχικό ΕΝΑ. Στο 5°στοιχείο διακρίναμε το γεννημένο πλήθος ότι είναι δεύτερο και γεννημένο από το ΕΝΑ.

Γνωρίσαμε δηλαδή τη σχέση του πλήθους ως προς το ΕΝΑ.

Τώρα θα προσπαθήσουμε να εννοήσουμε αυτό το ίδιο το πλήθος, τι ακριβώς είναι στον εαυτόν του και στο καθένα που το αποτελούν.

Το θέμα αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί και η γνώση του από τον άνθρωπο γίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην Ελευθερία , στο Φως και στη Αιώνια Ζωή. Και αυτό γιατί οι γόρδιοι δεσμοί και η αγνωσία της Αληθινής πορείας μπερδεύουν την Αγωγιμότητα και οι δράσεις από ζωικές μεταβάλλονται σε Θανατηφόρες όταν βρεθούν μπροστά στην α-γωνία του μέλλοντος.

Και είναι όχι απλά σημαντικό αλλά απαραίτητο να γνωρίζουμε την πορεία της Δημιουργίας και να μη χανόμαστε στην απειρότητα των όντων αλλά σ`αυτήν να βρίσκουμε την ενωτική δύναμη του Δημιουργού ώστε να θαυμάζουμε το ΕΝΑ στην απειρότητα της Δημιουργίας Του.

Κυρίως η επικοινωνία μας με τις ενάδες και μάλιστα με τις Θεϊκές ενάδες απλοποιεί τα πολύπλοκα μεγέθη τα οποία γίνονται γέφυρες που μας ενώνουν με το Θεό σε μια θαυμάσια και δοξασμένη Θεοποίηση. Μια Θεοποίηση η οποία ανεβάζει όχι μόνο τον άνθρωπο επάνω στον Πατέρα Του αλλά και όλα τα όντα , από τα απειροελάχιστα μέχρι όλο το γεννημένο ένα.

Σήμερα έχουμε τη μεγαλύτερη ανάγκη , γιατί είμαστε βυθισμένοι στη σκοτεινιά της Ατομικής Εποχής, να αναγνωρίσουμε τη σοφία των προγόνων μας και να αξιωθούμε και εμείς εκείνης της αποκάλυψης η οποία περνάει το μάτι της ψυχής από τις Θείες ενάδες στο Δημιουργό και στο ΕΝΑ ΟΝ.

Γιατί εμείς σήμερα έχουμε χαθεί όσο ποτέ άλλοτε μέσα στο πλήθος όπου ψάχνουμε την αρχή του καθενός χωρίς κανένα θετικό Επιστημονικό αποτέλεσμα.

Ο Χριστός όμως μας έδωσε την ευκαιρία , χωρίς να είμαστε άξιοι , της αποκάλυψης Του για τη σωτηρία μας η οποία θα αρθεί όχι με την ψεύτικη γνώση ( μη αρτιαίπια Μούσα), αλλά με την πίστη στο Λόγο Του, οποίος Λόγος μιλάει για την αλήθεια όσων δεν γνωρίζουμε και τα οποία φέρνουν στο ΕΝΑ ΟΝ.

Ας πιστέψουν λοιπόν οι άνθρωποι της Γης σε όσα ο Θεός τους Μίλησε και ας πιστέψει ο καθένας στο Λόγο που του δόθηκε , ο Ορθόδοξος στην ανώτερη Ορθοδοξία , ο Καθολικός σε αυτά που του ταιριάζουν στη δική του εκκλησία και οι αιρετικοί όλων των θρησκειών ας ξαναζητήσουν πάλι το Λόγο της Αποκάλυψης , ο οποίος θα τους ανεβάσει από τα κατακάθια του σκοταδιού , όπου βρίσκονται , στη καθαρότητα και τον Άγιο κόσμο του Δημιουργού .

Γιατί για όλους μεριμνά ο Θεός και για τους αιρετικούς , τους άπιστους , και τους άθεους , αφού έχει διαθέσει κάποιο λόγο Του τον οποίο αν αξίζουν θα βρουν και θα τύχουν της ανάλογης ανόδου.

Έτσι μέσα σε όλες τις θρησκείες , ανώτερες η κατώτερες , και στις αιρέσεις υπάρχει πάντα ένας αληθινός λόγος του Θεού τον οποίο αν βρει ο άνθρωπος
οποιουδήποτε επιπέδου με αρκετό κόπο και πίστη και αν βρεθεί στην απορία και αποκτήσει την ΑΓΑΠΗ τότε θα αναστατωθεί και μέσα από τον συνεχή
ανοδικό λόγο θα ξεφύγει το Θάνατο και τα του Θανάτου Θλιβερά.

Τα γράφω όλα αυτά με τέτοιο τρόπο ώστε να καταλάβουμε ότι όλοι ήμαστε παιδιά του ίδιου Θεού και ότι ο Θεός σώζει και μεριμνά
για τον καθένα σύμφωνα με τη ψυχική του αξία. Δεν πρέπει κανένας να εκμεταλλεύεται το Λόγο της Σωτηρίας και να ανεβαίνει σε λόγους που δεν του ταιριάζουν.

Γιατί όπως τα άπειρα όντα πορεύονται στο δρόμο του ΕΝΟΣ , έτσι και ο άνθρωπος μέσα από το πλήθος των θρησκειών και μέσα από το Αιώνιο χρόνο
ανεβαίνει προς την Αρχή των πάντων. Και όπως κάποια όντα είναι πλησιέστερα στο Αρχικό ΕΝΑ και κάποια άλλα μακρύτερα, κατά τον ίδιο τρόπο και οι άνθρωποι απλώνονται από τους επάνω φωτεινούς λόγους μέχρι τους κάτω σκοτεινούς.

Η Φωτεινότερη θρησκεία του Γήινου κόσμου είναι η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και η σκοτεινότερη ο σατανισμός.

Και η θρησκεία έχει λόγο και αφού έχει λόγο έχει το Αγαθό και το Αγαθό πρώτιστα ΆΓΕΙ το πλησιέστερο και από πολύ μακριά το απόμακρο που έχει τη μορφή του ψεύτικου και σατανικού.

Και το Αγαθό άγει το πλησιέστερο με μεγαλύτερη ταχύτητα και το μακρινό με μια αιώνια βραδύτητα.

Έτσι στα πάντα υπάρχει το Αγαθό και από Αυτό η απειρία της Ζωής.

Από μια πρώτη ματιά που έριξα στο κείμενο του Πρόκλου παρατήρησα τα εξής.

Το ένα και μη ένα στη πραγματικότητα είναι δύο ένα και μη ένα. Δηλαδή το Αρχικό ΕΝΑ κατά τη μεταβολή Του έγινε ένα υφεστώς και ένα και μη ένα.
Γιατί αν η μεταβολή ήταν μόνο προς το ένα και μη ένα θα είχε γεννηθεί μόνο μια δεύτερη αιτία όμοια και μοναδική η οποία δεν θα μπορούσε να ενωθεί με ένα κάτι άλλο άπειρο ώστε από αυτή την ένωση να γεννηθούν τα άπειρα όντα.

Μόνο του στον εαυτόν του το ένα και μη ένα , γενόμενο άπειρο από το άπειρο ΕΝΑ, δεν μπορεί να ενωθεί με μέρη του εαυτού του γιατί η ένωση αυτής της δύναμης ήδη υπάρχει στο άπειρο.

Έτσι χρειάζεται μια άλλη δύναμη η οποία και αυτή πρέπει να παίρνει την απειρότητα της άμεσα από το Αρχικό ΕΝΑ και να ειναι και αυτή το ΕΝΑ που έγινε ένα και μη ένα.

Δηλαδή το Αρχικό ΕΝΑ έχει το Λόγο Του ο οποίος εκφράζεται πρώτιστα σε δύο απειρογενείς εκτάσεις.
1°. Η μια είναι με τη σειρά όπως τα γράφω ο Αιώνας , ο ουρανός , η Πρόνοια και ο Χωρόχρονος.
2°. Η δεύτερη είναι τα σωματικά αίτια του κόσμου, δηλαδή τα πραγματικά αδιαίρετα της ύλης.

Αυτές οι δύο πρωτογενείς και απειρογενείς δυνάμεις εάν κατά κάποιο τρόπο ενωθούν
είναι εύκολο πλέον να γεννηθεί το άπειρο πλήθος, με την αναλογία της μιας δύναμης στη μέθεξη της άλλης.
Και αφού και οι δύο δυνάμεις είναι απειρογενείς, τέτοια θα είναι και η αναλογία της μέθεξης.

Από κάθε διαφορετική αναλογία θα εμφανίζεται ένα νέο έκαστο του πλήθους.

Όλα αυτά συμβαίνουν , μόνο που για να παραμένει η εκάστη αναλογία είναι απαραίτητη μια Τρίτη γεννημένη δύναμη που και αυτή πρέπει να είναι άπειρη και η οποία γίνεται ο δεσμός και η μεσότητα στην οποία ενώνονται οι δύο προηγούμενες δυνάμεις.

Η μεσότητα αυτή όταν μπει στην απειρογέννηση των αναλογιών γεννιέται τελικά ένα πλήθος από άπειρα όντα.

Όλα αυτά που γράφω δεν είναι βέβαια γραμμένα στο 6° στοιχείο του Πρόκλου,αλλά εάν δεν έχεις τη γνώση της αποκάλυψης δεν μπορείς να εννοήσεις ούτε τις ενάδες, ούτε τα ηνωμένα και το πλήθος.

Αν ο Πρόκλος γνώριζε σωστά ΤΑ της Τριαδικής Ένωσης, της Δημιουργίας, θα το ανακαλύψουμε αφού θα έχει τελειώσει η μελέτη και του τελευταίου στοιχείου του.

Η ερμηνεία του 6°στοιχείου είναι η ακόλουθη.

Διότι κάθε ένα από τα πολλά επειδή μεν δεν θα υπήρχε , και αυτό από μόνο του είναι πλήθος, αλλά και έκαστον του καθενός είναι και αυτό πάλι πλήθος , αυτό είναι φανερό.

Ας δούμε όμως γιατί έκαστο του πλήθους είναι και αυτό πάλι πλήθος.

Όταν από μια Αρχική Αιτία ξεκινάει η γέννηση του απείρου πλήθους, αυτό το πλήθος δεν είναι σε σειρά ούτε σε κύκλο αλλά από κάθε αρχικές αναλογίες των τριών γεννημένων δυνάμεων ξεκινούν κάποια όντα. Στο καθένα από αυτά ένεκα της απειργένεσης τους αλλάζοντας συνεχώς τις αναλογίες τους γεννούν δευτερεύοντα όντα , τα οποία και αυτά είναι απειρογενή αφού και σε αυτά αλλάζουν οι αναλογίες.

Έτσι κάθε ον και έκαστο είδος γίνεται και αυτό κάποτε ύστερον πλήθος.

Παρατηρούμε όμως όποια αναλογία και αν επιτευχθεί στο ον που θα προκύψει θα υπάρχει η πραγματική αιτία του ΕΝΟΣ με τις μορφές των τριών γεννημένων αιτιών , τα δύο ένα και μη ένα και της τρίτης η οποία έγινε από την ένωση των δύο.

Όσο μακρινό και αν είναι ένα ον από την αρχική γεννημένη και τριαδική αιτία, αυτή και μόνον αυτή θα είναι η αόρατη ουσία που ενώνει όλα τα όντα στη Μονάδα του ΕΝΟΣ. Και με αυτή την αιτία το πλήθος μετέχει στο ΕΝΑ, όπως και με την ίδια αιτία το πλήθος δεν είναι τελικά πλήθος αλλά μόνο ένα γεννημένο Ον.

Και συνεχίζει ο Πρόκλος λέγοντας, _ διότι εάν δεν είναι το πλήθος μοναδικό (αλλά πολλαπλό εκ της πολλαπλότητας του εκάστου του πλήθους), τότε αυτό θα είναι η ηνωμένον η Ενάς. _

Γιατί εάν υπάρχει βέβαια το αρχικό αυτοένα, τότε θα υπάρχει και το πρώτως με αυτό μετέχον και το πρώτως με αυτό ηνωμένον.

Αυτό το πρώτως γίνεται τα πρώτιστα γεννήματα τα οποία ονομάζονται ενάδες γιατί έχουν κοντινή σχέση με το Αρχικό ΕΝΑ , δηλαδή αυτά είναι τα εξ ενάδων.
Διότι εάν τα γεννημένα προέρχονται από ενώσεις ,το ίδιο πάλι και τα ηνωμένα θα έχουν την αρχή τους σε κάποια άλλα ενωμένα , και αυτή η ένωση θα προχωράει στο άπειρο.

Έτσι βέβαια πρέπει να είναι το πρώτως ηνωμένον εξ ενάδων και εύρομεν το εξ αρχής.

Ότι δεν είναι το πλήθος μοναδικό αποδείχθηκε με την πολλαπλότητα των εκάστων αυτού, όπως επίσης δείχθηκε ότι αυτό προέρχεται από την απειρογένεση των αναλογιών οι οποίες αναλογίες είναι απλές ενώσεις. Οι ενώσεις των τριών δυνάμεων , μεταξύ τους , ( χώρος – Μαγνητισμός – Σωματικά ) ξεκινούν με την πρώτη ένωση τους από το Αρχικό ΕΝΑ , η οποία ένωση επιτυγχάνεται δια της μεταβολής του ΕΝΑ σε ένα .

Από τις πρώτες ενώσεις γεννιούνται οι δεύτερες άπειρες .
Κάθε πρώτη ένωση είναι τέτοια ώστε από αυτή να ακολουθούν πλήθος άλλων ενώσεων.

Τα πρώτα ηνωμένα με το ένα και μη ένα ονομάζονται Ενάδες και κάθε Ενάδα δίνει το δικό της πλήθος με τη μεταβολή της αναλογίας. Και αφού κάθε έκαστο του πλήθους είναι η αρχή για όλα τα μετά από αυτό, άρα κάθε έκαστο είναι κοντινότερο στο ΕΝΑ από όλα τα ύστερα του και ως πρώτο ενωμένο με το ένα από τα ύστερα του , είναι και αυτό μια Ενάς.

Άρα Ενάδες είναι όλα τα ηνωμένα, από το πρώτο ηνωμένο μέχρι το απειροτελές δεύτερο.

Ο άνθρωπος όταν γνωρίζει ότι κάθε ενωμένο είναι και μια ενάς τότε εύκολα μπορεί να ψάξει και να βρει την αρχή της κάθε ένωσης , δηλαδή την προηγούμενη ενάδα από την οποία γεννήθηκε η ερευνούμενη ενάδα. Ίσως αργότερα μου δοθεί η ευκαιρία να γράψω για τις θείες ενάδες και για το ρόλο τους στη δημιουργία.

Πάντως με εξέπληξε η προχειρότητα η έστω η βιασύνη των μεταφραστών της Θεολογικής Στοιχείωσης του Πρόκλου , οι οποίοι όπως φαίνεται δεν γνωρίζουν τίποτα από όσα ζητάνε εξ`αρχής. Εκεί που ο Πρόκλος ψάχνει την αρχή εκάστου από το πλήθος οι μεταφράζοντας δίνουν ερμηνείες οι οποίες δεν διαθέτουν καμία προοπτική, κανένα όνειρο πραγματικότητας ,τίποτα το αληθινό.

Η οποιαδήποτε μετάφραση , όπως έγραψα , απομακρύνει από την αλήθεια των Ερμητικών κειμένων. Και αυτός που πρέπει να δει θα το βρει όχι από μεταφράσεις αλλά από το γνήσιο αρχαίο κείμενο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ :

Στο 6°στοιχείο έγραψα ότι το πλήθος δεν είναι μοναδικό ένεκα της πολλαπλότητας των εκάστων που περιέχει , ενώ στο 5°στοιχείο είπα ότι εγώ πρωταρχικά βλέπω το απέραντο πλήθος του Αρχέτυπου Όντος , εντυπωσιάζομαι από αυτό το μοναδικό πληθυσμό και θαυμάζω την γονιμότητα του Αγίου Πνεύματος.
Το ερώτημα τελικά είναι αν είναι η όχι το πλήθος μοναδικό. Επειδή φαίνονται αντιφατικά αυτό που λέγω θα προσπαθήσω να δώσω πάλι άλλο ένα παράδειγμα.

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε έναν άπειρο ωκεανό και μια απειρογενή στεριά και ότι από αυτόν τον ωκεανό κινείται ένα μεγάλο πλήθος ποταμών οι οποίοι προχωρούν με τους παραποτάμους τους και με τα κανάλια τους φθάνουν και υδροδοτούν τη στεριά. Και οι παραπόταμοι και τα κανάλια διακλαδίζονται σε ρυάκια και ροές έτσι ώστε να διαποτίζεται άπασα η Γη. Στη περίπτωση αυτή έχουμε , το σύνολο , ένα Μοναδικό ωκεανό ο οποίος ως σύνολο είναι ένας ,
ενώ το κομμάτι αυτού που μπαίνει στη στεριά έχει τη μορφή του πλήθους και τα πλήθη του πλήθους. Έτσι ο ωκεανός είναι και μοναδικός και πλήθος . Κατά τον ίδιο τρόπο κάθε παραπόταμος η ρύακας είναι και αυτοί μοναδικοί και πλήθος στις ροές τους.

Το ίδιο γίνεται στο κυκλοφοριακό σύστημα του αίματος, του ανθρώπου , των ζώων και με τους χυμούς των φυτών. Το αίμα φεύγει από τις αρτηρίες
και φθάνει στις τριχοειδής απολήξεις του εγκεφάλου μεταφέροντας έτσι παντού το Οξυγόνο και την ενέργεια. Η ροή αυτή φαίνεται ως μοναδική και ενιαία
αλλά είναι και πλήθος και έκαστο του πλήθους και αυτό πάλι πλήθος.

Έτσι μια δράση – πορεία είναι και μοναδική και πλήθος.

Πάντως το σύνολο της Γένεσης πέρα από την απειροφάνεια και την πολλαπλότητα των όντων είναι ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ και ως ενωμένο στην Αρχέτυπη Μονάδα του Πρότυπου κόσμου είναι και αυτό μέρος της ΑΠΕΙΡΗΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΑΠΕΙΡΟΥ ΟΝΤΟΣ.

Σημείωση* έδωσα την ανάλυση του 6ου στοιχείου της Θεολογικής στοιχειώσεως του Πρόκλου, γιατί ήθελα να φανερώσω το ΕΝΑ μέσα στα ΟΛΑ του Σύμπαντος. Κράτησα τα ιερά άθικτα και πιστεύω ότι δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να καταλάβει την Επιστήμη ( = κοσμογονία κλπ. ) που υπάρχει πίσω από αυτές τις λέξεις. Όμως το παράδειγμα είναι αρκετά φανερό και αποδεικνύει τα κριμένα μυστικά.Τα άλλα στοιχεία ( 5 ) με τα οποία έχω ασχοληθεί θα δω αν πρέπει να γράψω κάτι από αυτά.

flox


Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.