Archive for Φεβρουαρίου, 2008

Ο Χώρος

Φεβρουαρίου 25, 2008 - 6:55 μμ No Comments

Ο ΧΩΡΟΣ

Η γνώση του χώρου είναι για πολλές χιλιάδες χρόνια ΑΓΝΩΣΤΗ.

Σήμερα δεν έχουν την παραμικρή ιδέα σχετικά με αυτήν την δύναμη,

ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΓΝΟΙΑ,

ούτε από τι αυτή γεννιέται, πως απλώνει και ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ, και ίσως το κυριότερο

ΑΓΝΟΟΥΝ την ΣΦΑΙΡΙΚΟΤΗΤΑ του χώρου.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι με το να μετρούν το μήκος, το πλάτος και το ύψος, τις τρεις διαστάσεις δηλαδή, κατέχουν την επιστήμη του χώρου.

Κάνουν λάθος γιατί ο χώρος είναι μεν τρισδιάστατος αλλά και σφαιρικός.

Οι διάφορες χωρικές μετρήσεις γίνονται σε συμβατικές βάσεις για τις ανθρώπινες ανάγκες. Όταν μετρούμε τον όγκο ενός κτηρίου πχ. ο χώρος ατού δεν κόβεται από τον υπόλοιπο χώρο και με τον οποίον έχει την συνέχεια του.

Κανένας χώρος στην ΓΕΝΕΣΗ δεν υφίσταται ως κάτι άλλο, όπως κυβικός κλπ, παρά μόνον ως ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ και μόνον σφαιρικός.

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ δεν μετριέται με τις 3 διαστάσεις ( πλάτος, μήκος, ύψος ) αλλά με την γνωστή εξίσωση

X = 4/3 * π * ρ3

Όπου

X= μία σφαίρα

π = 3,14

ρ3 = η ακτίνα του κύκλου υψωμένη στην Τρίτη, για την εύρεση του όγκου της σφαίρας.

Η νέα αυτή γνώση αλλάζει ΟΛΑ τα ως ΔΕΔΟΜΕΝΑ και καταρρίπτονται αμέτρητες επιστημονικές μελέτες, οι οποίες δεν καταλήγουν πουθενά εξαιτίας της άγνοιας της πραγματικής φύσης του χώρου.

Αφού ο χώρος είναι μια άγνωστη δύναμη είναι λαθεμένα τα πορίσματα τα σχετικά με τις 3 διαστάσεις

και την επίσης επιπόλαιη ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΔΙΆΣΤΑΣΗ.

Ομιλούν μάλιστα και για περισσότερες διαστάσεις όταν δεν ΞΕΡΟΥΝ
Τι είναι ο χώρος??????

Την αλήθεια του χώρου δεν θα την μάθουν ποτέ ΑΥΤΟΙ!!!!!!!

Αφού δεν έχουν τον Χώρο είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να ΔΙΑΒΑΣΟΥΝΕ το ΣΥΜΠΑΝ.

Και τον Θεό!!!!!!!

flox

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Μου είπαν να γράψω περισσότερα για την επιστήμη του χώρου, γιατί δεν καταλαβαίνει κανείς ΤΙΠΟΤΑ.

Εγώ θα πω ότι αυτή η γνώση φυσικά δεν λέγεται με 2 λόγια, θα μπορούσα να την αναλύσω σε χιλιάδες σελίδες, όμως δυστυχώς ΑΥΤΑ είναι για τους ερχόμενους ανθρώπους και όχι για τους σημερινούς.

Προς το παρών έγραψα ότι ο χώρος είναι Σφαιρικός και δεν υπάρχει ο απειροελάχιστος χώρος που να μην είναι σφαιρικός.

Την σφαιρικότητα του χώρου δεν την είδε ΚΑΝΕΝΑΣ μέχρι σήμερα.

Ας πω λοιπόν 2 λόγια παραπάνω.

1) Οι χωρικές σφαίρες βρίσκονται πάντα μέσα σε μεγαλύτερες σφαίρες μέχρι την ΜΕΓΙΣΤΗ όλων, την Συμπαντική.

2) Η Συμπαντική μεγεθύνεται απείρως με τον αριθμό 8, δηλαδή έρχονται 7 νέες και ίσες προς αυτήν, ενώνονται με χωρικά δεσμά και δημιουργούνε το ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΟ ΕΝΑ ΣΥΜΠΑΝ.

3) Ένα παράδειγμα» ο χώρος ενός ατόμου Υδρογόνου προκύπτει από αμέτρητες μικρότερες σφαίρες που έχουν ενωθεί κατά την 8πλή συνένωση.

4) Ο όγκος του χώρου βρίσκεται με τον τύπο που έγραψα, όμως η δράση του χώρου εξαρτάται από άλλους παράγοντες, άγνωστοι σήμερα, όπως είναι ο κεντρικός Πυρήνας = κεντρική Μοίρα, άλλες ψηλότερες μοίρες, τις σχηματισμένες χωρικές ΖΩΝΕΣ και τα μη ανοιγμένα ΧΩΡΙΚΑ ΑΥΓΑ, την ψυχική σύσταση του χώρου και πολλά άλλα που παραμένουν άγνωστα.

5) Μέσα στον γήινο ουρανό υπάρχει η σφαίρα της Σελήνης και τα άλλα φεγγάρια που ακόμα δεν έχουν ανοίξει τον ΚΟΙΟ τους, ώστε να αρχίσει η γέννηση τους στον ουρανό μας.

6) Στο Ηλιακό σύστημα βλέπουμε τις άλλες γεννημένες σφαίρες των πλανητών και παρακολουθούμε την διαδικασία εξέλιξης τους

7) Οι άνθρωποι είναι οι μάρτυρες της αιώνιας ΑΓΩΓΗΣ του Συμπαντικού ΚΟΣΜΟΥ.

Αυτά τα λίγα

flox

Ακόμα λίγα

1) Ο μικρότερος ουράνιος χώρος έχει μία ΑΡΧΗ από την οποία προέρχεται, δια της μεταβολής της αρχής αυτής. Οι πρωτογενείς αυτοί ουρανοί αποτελούν την ουσία του χώρου και θα τους ονομάσω ΧΩΡΙΚΑ ΑΙΤΙΑ.

2) Τα χωρικά αίτια διαφέρουν ΠΟΛΥ από τους άλλους ουρανούς, οι οποίοι γεννιούνται αρχικά από τις συνενώσεις αυτών και είναι τα πραγματικά αδιαίρετα της χωρικής δύναμης.

3) Τα χωρικά αίτια ως πρωτογενή δεν εμπεριέχουν άλλους μικρότερους ουρανούς και τούτο σημαίνει ότι στερούνται της κεντρικής Μοίρας. Είναι δηλαδή Άμοιρα σε όλον τον όγκο τους.

4) Τα χωρικά αίτια δημιουργούν τον σφαιρικό χώρο τους με τα μικρότατα

ΧΩΡΙΚΑ ΔΕΣΜΑ = τους χωρικούς ΕΛΙΚΕΣ.

5) Ένα χωρικό αίτιο συνίσταται από 6 χωρικούς Έλικες.

6) Καθένας από τους 6 αυτούς Έλικες στο κάτω μέρος και στο επάνω διαμορφώνονται σε ΧΩΡΙΚΑ ΑΓΚΙΣΤΡΑ.

7) Τα χωρικά άγκιστρα γίνονται οι δεσμοί που ενώνουν τις χωρικές σφαίρες σε μεγαλύτερες.

8 ) Ένα χωρικό αίτιο έχει 6 άγκιστρα τα οποία χρησιμοποιεί για να ενωθεί με τα άλλα 7 χωρικά αίτια για την δημιουργία μίας μεγαλύτερης ουράνιας Μοιρικής πλέον σφαίρας.

9) Η Μοιρική νέα σφαίρα έχει τα εσωτερικά της άγκιστρα ενωμένα και τα εξωτερικά ελεύθερα για την επόμενη μεγαλύτερη Μοιρική ένωση.

10) Κατά τον αυτόν τρόπο συνεχίζεται η Μοιρική ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ έως την δημιουργία όλου του σφαιρικού Σύμπαντος.

11) Το όλον Σύμπαν αυξάνει συνέχεια δια της παραχώρησης ΝΕΩΝ χωρικών αιτίων από την ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΗ.

12) Στα χωρικά αίτια και στους Μοιρικούς ουρανούς υπάρχει μία άλλη δύναμη ΚΥΡΙΑΡΧΗ που είναι Ο ΛΟΓΟΣ.

Όμως νομίζω ότι ξεπέρασα αρκετά την φανέρωση των ΙΕΡΩΝ.

flox


Πρόκλος στοιχείο 6ον

Φεβρουαρίου 21, 2008 - 1:31 μμ No Comments

ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΕΚΤΟΝ

πάν πλήθος ή έξ ήνωμένων έστίν ή έξ ένάδων.

έκαστον γαρ των πολλών ότι μεν ουκ έσται και αυτό πλήθος
μόνον και τούτου πάλιν έκαστον πλήθος, δήλον. εί δέ μη έστι
πλήθος μόνον, ήτοι ηνωμένον εστίν η ενάς. και εί μέν μετέχον
του ενός, ηνωμένον* εί δε εξ ών το πρώτως ηνωμένον, ενάς. εί
γαρ έστι το αυτοέν, έστι το πρώτως αυτού μετέχον και πρώτως
ηνωμένον. τούτο δε εξ ενάδων* εί γαρ εξ ηνωμένων, πάλιν τα
ηνωμένα εκ τίνων, και είς άπειρον. δεί δή είναι το πρώτως
ηνωμένον εξ ενάδων* και εύρομεν το εξ αρχής.

Μέχρι εδώ είδαμε , ότι το πλήθος κατά κάποιο τρόπο μετέχει στο ΕΝΑ , καθώς και την ουσία του μετέχοντος και πως αυτό γίνεται ένα και μάλιστα διαφορετικό ένα από το αυτοένα. Γνωρίσαμε επίσης πως είναι ενωμένο με το Αρχικό ΕΝΑ. Στο 5°στοιχείο διακρίναμε το γεννημένο πλήθος ότι είναι δεύτερο και γεννημένο από το ΕΝΑ.

Γνωρίσαμε δηλαδή τη σχέση του πλήθους ως προς το ΕΝΑ.

Τώρα θα προσπαθήσουμε να εννοήσουμε αυτό το ίδιο το πλήθος, τι ακριβώς είναι στον εαυτόν του και στο καθένα που το αποτελούν.

Το θέμα αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί και η γνώση του από τον άνθρωπο γίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην Ελευθερία , στο Φως και στη Αιώνια Ζωή. Και αυτό γιατί οι γόρδιοι δεσμοί και η αγνωσία της Αληθινής πορείας μπερδεύουν την Αγωγιμότητα και οι δράσεις από ζωικές μεταβάλλονται σε Θανατηφόρες όταν βρεθούν μπροστά στην α-γωνία του μέλλοντος.

Και είναι όχι απλά σημαντικό αλλά απαραίτητο να γνωρίζουμε την πορεία της Δημιουργίας και να μη χανόμαστε στην απειρότητα των όντων αλλά σ`αυτήν να βρίσκουμε την ενωτική δύναμη του Δημιουργού ώστε να θαυμάζουμε το ΕΝΑ στην απειρότητα της Δημιουργίας Του.

Κυρίως η επικοινωνία μας με τις ενάδες και μάλιστα με τις Θεϊκές ενάδες απλοποιεί τα πολύπλοκα μεγέθη τα οποία γίνονται γέφυρες που μας ενώνουν με το Θεό σε μια θαυμάσια και δοξασμένη Θεοποίηση. Μια Θεοποίηση η οποία ανεβάζει όχι μόνο τον άνθρωπο επάνω στον Πατέρα Του αλλά και όλα τα όντα , από τα απειροελάχιστα μέχρι όλο το γεννημένο ένα.

Σήμερα έχουμε τη μεγαλύτερη ανάγκη , γιατί είμαστε βυθισμένοι στη σκοτεινιά της Ατομικής Εποχής, να αναγνωρίσουμε τη σοφία των προγόνων μας και να αξιωθούμε και εμείς εκείνης της αποκάλυψης η οποία περνάει το μάτι της ψυχής από τις Θείες ενάδες στο Δημιουργό και στο ΕΝΑ ΟΝ.

Γιατί εμείς σήμερα έχουμε χαθεί όσο ποτέ άλλοτε μέσα στο πλήθος όπου ψάχνουμε την αρχή του καθενός χωρίς κανένα θετικό Επιστημονικό αποτέλεσμα.

Ο Χριστός όμως μας έδωσε την ευκαιρία , χωρίς να είμαστε άξιοι , της αποκάλυψης Του για τη σωτηρία μας η οποία θα αρθεί όχι με την ψεύτικη γνώση ( μη αρτιαίπια Μούσα), αλλά με την πίστη στο Λόγο Του, οποίος Λόγος μιλάει για την αλήθεια όσων δεν γνωρίζουμε και τα οποία φέρνουν στο ΕΝΑ ΟΝ.

Ας πιστέψουν λοιπόν οι άνθρωποι της Γης σε όσα ο Θεός τους Μίλησε και ας πιστέψει ο καθένας στο Λόγο που του δόθηκε , ο Ορθόδοξος στην ανώτερη Ορθοδοξία , ο Καθολικός σε αυτά που του ταιριάζουν στη δική του εκκλησία και οι αιρετικοί όλων των θρησκειών ας ξαναζητήσουν πάλι το Λόγο της Αποκάλυψης , ο οποίος θα τους ανεβάσει από τα κατακάθια του σκοταδιού , όπου βρίσκονται , στη καθαρότητα και τον Άγιο κόσμο του Δημιουργού .

Γιατί για όλους μεριμνά ο Θεός και για τους αιρετικούς , τους άπιστους , και τους άθεους , αφού έχει διαθέσει κάποιο λόγο Του τον οποίο αν αξίζουν θα βρουν και θα τύχουν της ανάλογης ανόδου.

Έτσι μέσα σε όλες τις θρησκείες , ανώτερες η κατώτερες , και στις αιρέσεις υπάρχει πάντα ένας αληθινός λόγος του Θεού τον οποίο αν βρει ο άνθρωπος
οποιουδήποτε επιπέδου με αρκετό κόπο και πίστη και αν βρεθεί στην απορία και αποκτήσει την ΑΓΑΠΗ τότε θα αναστατωθεί και μέσα από τον συνεχή
ανοδικό λόγο θα ξεφύγει το Θάνατο και τα του Θανάτου Θλιβερά.

Τα γράφω όλα αυτά με τέτοιο τρόπο ώστε να καταλάβουμε ότι όλοι ήμαστε παιδιά του ίδιου Θεού και ότι ο Θεός σώζει και μεριμνά
για τον καθένα σύμφωνα με τη ψυχική του αξία. Δεν πρέπει κανένας να εκμεταλλεύεται το Λόγο της Σωτηρίας και να ανεβαίνει σε λόγους που δεν του ταιριάζουν.

Γιατί όπως τα άπειρα όντα πορεύονται στο δρόμο του ΕΝΟΣ , έτσι και ο άνθρωπος μέσα από το πλήθος των θρησκειών και μέσα από το Αιώνιο χρόνο
ανεβαίνει προς την Αρχή των πάντων. Και όπως κάποια όντα είναι πλησιέστερα στο Αρχικό ΕΝΑ και κάποια άλλα μακρύτερα, κατά τον ίδιο τρόπο και οι άνθρωποι απλώνονται από τους επάνω φωτεινούς λόγους μέχρι τους κάτω σκοτεινούς.

Η Φωτεινότερη θρησκεία του Γήινου κόσμου είναι η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και η σκοτεινότερη ο σατανισμός.

Και η θρησκεία έχει λόγο και αφού έχει λόγο έχει το Αγαθό και το Αγαθό πρώτιστα ΆΓΕΙ το πλησιέστερο και από πολύ μακριά το απόμακρο που έχει τη μορφή του ψεύτικου και σατανικού.

Και το Αγαθό άγει το πλησιέστερο με μεγαλύτερη ταχύτητα και το μακρινό με μια αιώνια βραδύτητα.

Έτσι στα πάντα υπάρχει το Αγαθό και από Αυτό η απειρία της Ζωής.

Από μια πρώτη ματιά που έριξα στο κείμενο του Πρόκλου παρατήρησα τα εξής.

Το ένα και μη ένα στη πραγματικότητα είναι δύο ένα και μη ένα. Δηλαδή το Αρχικό ΕΝΑ κατά τη μεταβολή Του έγινε ένα υφεστώς και ένα και μη ένα.
Γιατί αν η μεταβολή ήταν μόνο προς το ένα και μη ένα θα είχε γεννηθεί μόνο μια δεύτερη αιτία όμοια και μοναδική η οποία δεν θα μπορούσε να ενωθεί με ένα κάτι άλλο άπειρο ώστε από αυτή την ένωση να γεννηθούν τα άπειρα όντα.

Μόνο του στον εαυτόν του το ένα και μη ένα , γενόμενο άπειρο από το άπειρο ΕΝΑ, δεν μπορεί να ενωθεί με μέρη του εαυτού του γιατί η ένωση αυτής της δύναμης ήδη υπάρχει στο άπειρο.

Έτσι χρειάζεται μια άλλη δύναμη η οποία και αυτή πρέπει να παίρνει την απειρότητα της άμεσα από το Αρχικό ΕΝΑ και να ειναι και αυτή το ΕΝΑ που έγινε ένα και μη ένα.

Δηλαδή το Αρχικό ΕΝΑ έχει το Λόγο Του ο οποίος εκφράζεται πρώτιστα σε δύο απειρογενείς εκτάσεις.
1°. Η μια είναι με τη σειρά όπως τα γράφω ο Αιώνας , ο ουρανός , η Πρόνοια και ο Χωρόχρονος.
2°. Η δεύτερη είναι τα σωματικά αίτια του κόσμου, δηλαδή τα πραγματικά αδιαίρετα της ύλης.

Αυτές οι δύο πρωτογενείς και απειρογενείς δυνάμεις εάν κατά κάποιο τρόπο ενωθούν
είναι εύκολο πλέον να γεννηθεί το άπειρο πλήθος, με την αναλογία της μιας δύναμης στη μέθεξη της άλλης.
Και αφού και οι δύο δυνάμεις είναι απειρογενείς, τέτοια θα είναι και η αναλογία της μέθεξης.

Από κάθε διαφορετική αναλογία θα εμφανίζεται ένα νέο έκαστο του πλήθους.

Όλα αυτά συμβαίνουν , μόνο που για να παραμένει η εκάστη αναλογία είναι απαραίτητη μια Τρίτη γεννημένη δύναμη που και αυτή πρέπει να είναι άπειρη και η οποία γίνεται ο δεσμός και η μεσότητα στην οποία ενώνονται οι δύο προηγούμενες δυνάμεις.

Η μεσότητα αυτή όταν μπει στην απειρογέννηση των αναλογιών γεννιέται τελικά ένα πλήθος από άπειρα όντα.

Όλα αυτά που γράφω δεν είναι βέβαια γραμμένα στο 6° στοιχείο του Πρόκλου,αλλά εάν δεν έχεις τη γνώση της αποκάλυψης δεν μπορείς να εννοήσεις ούτε τις ενάδες, ούτε τα ηνωμένα και το πλήθος.

Αν ο Πρόκλος γνώριζε σωστά ΤΑ της Τριαδικής Ένωσης, της Δημιουργίας, θα το ανακαλύψουμε αφού θα έχει τελειώσει η μελέτη και του τελευταίου στοιχείου του.

Η ερμηνεία του 6°στοιχείου είναι η ακόλουθη.

Διότι κάθε ένα από τα πολλά επειδή μεν δεν θα υπήρχε , και αυτό από μόνο του είναι πλήθος, αλλά και έκαστον του καθενός είναι και αυτό πάλι πλήθος , αυτό είναι φανερό.

Ας δούμε όμως γιατί έκαστο του πλήθους είναι και αυτό πάλι πλήθος.

Όταν από μια Αρχική Αιτία ξεκινάει η γέννηση του απείρου πλήθους, αυτό το πλήθος δεν είναι σε σειρά ούτε σε κύκλο αλλά από κάθε αρχικές αναλογίες των τριών γεννημένων δυνάμεων ξεκινούν κάποια όντα. Στο καθένα από αυτά ένεκα της απειργένεσης τους αλλάζοντας συνεχώς τις αναλογίες τους γεννούν δευτερεύοντα όντα , τα οποία και αυτά είναι απειρογενή αφού και σε αυτά αλλάζουν οι αναλογίες.

Έτσι κάθε ον και έκαστο είδος γίνεται και αυτό κάποτε ύστερον πλήθος.

Παρατηρούμε όμως όποια αναλογία και αν επιτευχθεί στο ον που θα προκύψει θα υπάρχει η πραγματική αιτία του ΕΝΟΣ με τις μορφές των τριών γεννημένων αιτιών , τα δύο ένα και μη ένα και της τρίτης η οποία έγινε από την ένωση των δύο.

Όσο μακρινό και αν είναι ένα ον από την αρχική γεννημένη και τριαδική αιτία, αυτή και μόνον αυτή θα είναι η αόρατη ουσία που ενώνει όλα τα όντα στη Μονάδα του ΕΝΟΣ. Και με αυτή την αιτία το πλήθος μετέχει στο ΕΝΑ, όπως και με την ίδια αιτία το πλήθος δεν είναι τελικά πλήθος αλλά μόνο ένα γεννημένο Ον.

Και συνεχίζει ο Πρόκλος λέγοντας, _ διότι εάν δεν είναι το πλήθος μοναδικό (αλλά πολλαπλό εκ της πολλαπλότητας του εκάστου του πλήθους), τότε αυτό θα είναι η ηνωμένον η Ενάς. _

Γιατί εάν υπάρχει βέβαια το αρχικό αυτοένα, τότε θα υπάρχει και το πρώτως με αυτό μετέχον και το πρώτως με αυτό ηνωμένον.

Αυτό το πρώτως γίνεται τα πρώτιστα γεννήματα τα οποία ονομάζονται ενάδες γιατί έχουν κοντινή σχέση με το Αρχικό ΕΝΑ , δηλαδή αυτά είναι τα εξ ενάδων.
Διότι εάν τα γεννημένα προέρχονται από ενώσεις ,το ίδιο πάλι και τα ηνωμένα θα έχουν την αρχή τους σε κάποια άλλα ενωμένα , και αυτή η ένωση θα προχωράει στο άπειρο.

Έτσι βέβαια πρέπει να είναι το πρώτως ηνωμένον εξ ενάδων και εύρομεν το εξ αρχής.

Ότι δεν είναι το πλήθος μοναδικό αποδείχθηκε με την πολλαπλότητα των εκάστων αυτού, όπως επίσης δείχθηκε ότι αυτό προέρχεται από την απειρογένεση των αναλογιών οι οποίες αναλογίες είναι απλές ενώσεις. Οι ενώσεις των τριών δυνάμεων , μεταξύ τους , ( χώρος – Μαγνητισμός – Σωματικά ) ξεκινούν με την πρώτη ένωση τους από το Αρχικό ΕΝΑ , η οποία ένωση επιτυγχάνεται δια της μεταβολής του ΕΝΑ σε ένα .

Από τις πρώτες ενώσεις γεννιούνται οι δεύτερες άπειρες .
Κάθε πρώτη ένωση είναι τέτοια ώστε από αυτή να ακολουθούν πλήθος άλλων ενώσεων.

Τα πρώτα ηνωμένα με το ένα και μη ένα ονομάζονται Ενάδες και κάθε Ενάδα δίνει το δικό της πλήθος με τη μεταβολή της αναλογίας. Και αφού κάθε έκαστο του πλήθους είναι η αρχή για όλα τα μετά από αυτό, άρα κάθε έκαστο είναι κοντινότερο στο ΕΝΑ από όλα τα ύστερα του και ως πρώτο ενωμένο με το ένα από τα ύστερα του , είναι και αυτό μια Ενάς.

Άρα Ενάδες είναι όλα τα ηνωμένα, από το πρώτο ηνωμένο μέχρι το απειροτελές δεύτερο.

Ο άνθρωπος όταν γνωρίζει ότι κάθε ενωμένο είναι και μια ενάς τότε εύκολα μπορεί να ψάξει και να βρει την αρχή της κάθε ένωσης , δηλαδή την προηγούμενη ενάδα από την οποία γεννήθηκε η ερευνούμενη ενάδα. Ίσως αργότερα μου δοθεί η ευκαιρία να γράψω για τις θείες ενάδες και για το ρόλο τους στη δημιουργία.

Πάντως με εξέπληξε η προχειρότητα η έστω η βιασύνη των μεταφραστών της Θεολογικής Στοιχείωσης του Πρόκλου , οι οποίοι όπως φαίνεται δεν γνωρίζουν τίποτα από όσα ζητάνε εξ`αρχής. Εκεί που ο Πρόκλος ψάχνει την αρχή εκάστου από το πλήθος οι μεταφράζοντας δίνουν ερμηνείες οι οποίες δεν διαθέτουν καμία προοπτική, κανένα όνειρο πραγματικότητας ,τίποτα το αληθινό.

Η οποιαδήποτε μετάφραση , όπως έγραψα , απομακρύνει από την αλήθεια των Ερμητικών κειμένων. Και αυτός που πρέπει να δει θα το βρει όχι από μεταφράσεις αλλά από το γνήσιο αρχαίο κείμενο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ :

Στο 6°στοιχείο έγραψα ότι το πλήθος δεν είναι μοναδικό ένεκα της πολλαπλότητας των εκάστων που περιέχει , ενώ στο 5°στοιχείο είπα ότι εγώ πρωταρχικά βλέπω το απέραντο πλήθος του Αρχέτυπου Όντος , εντυπωσιάζομαι από αυτό το μοναδικό πληθυσμό και θαυμάζω την γονιμότητα του Αγίου Πνεύματος.
Το ερώτημα τελικά είναι αν είναι η όχι το πλήθος μοναδικό. Επειδή φαίνονται αντιφατικά αυτό που λέγω θα προσπαθήσω να δώσω πάλι άλλο ένα παράδειγμα.

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε έναν άπειρο ωκεανό και μια απειρογενή στεριά και ότι από αυτόν τον ωκεανό κινείται ένα μεγάλο πλήθος ποταμών οι οποίοι προχωρούν με τους παραποτάμους τους και με τα κανάλια τους φθάνουν και υδροδοτούν τη στεριά. Και οι παραπόταμοι και τα κανάλια διακλαδίζονται σε ρυάκια και ροές έτσι ώστε να διαποτίζεται άπασα η Γη. Στη περίπτωση αυτή έχουμε , το σύνολο , ένα Μοναδικό ωκεανό ο οποίος ως σύνολο είναι ένας ,
ενώ το κομμάτι αυτού που μπαίνει στη στεριά έχει τη μορφή του πλήθους και τα πλήθη του πλήθους. Έτσι ο ωκεανός είναι και μοναδικός και πλήθος . Κατά τον ίδιο τρόπο κάθε παραπόταμος η ρύακας είναι και αυτοί μοναδικοί και πλήθος στις ροές τους.

Το ίδιο γίνεται στο κυκλοφοριακό σύστημα του αίματος, του ανθρώπου , των ζώων και με τους χυμούς των φυτών. Το αίμα φεύγει από τις αρτηρίες
και φθάνει στις τριχοειδής απολήξεις του εγκεφάλου μεταφέροντας έτσι παντού το Οξυγόνο και την ενέργεια. Η ροή αυτή φαίνεται ως μοναδική και ενιαία
αλλά είναι και πλήθος και έκαστο του πλήθους και αυτό πάλι πλήθος.

Έτσι μια δράση – πορεία είναι και μοναδική και πλήθος.

Πάντως το σύνολο της Γένεσης πέρα από την απειροφάνεια και την πολλαπλότητα των όντων είναι ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ και ως ενωμένο στην Αρχέτυπη Μονάδα του Πρότυπου κόσμου είναι και αυτό μέρος της ΑΠΕΙΡΗΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΑΠΕΙΡΟΥ ΟΝΤΟΣ.

Σημείωση* έδωσα την ανάλυση του 6ου στοιχείου της Θεολογικής στοιχειώσεως του Πρόκλου, γιατί ήθελα να φανερώσω το ΕΝΑ μέσα στα ΟΛΑ του Σύμπαντος. Κράτησα τα ιερά άθικτα και πιστεύω ότι δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να καταλάβει την Επιστήμη ( = κοσμογονία κλπ. ) που υπάρχει πίσω από αυτές τις λέξεις. Όμως το παράδειγμα είναι αρκετά φανερό και αποδεικνύει τα κριμένα μυστικά.Τα άλλα στοιχεία ( 5 ) με τα οποία έχω ασχοληθεί θα δω αν πρέπει να γράψω κάτι από αυτά.

flox


Μια Προφητεία

Φεβρουαρίου 8, 2008 - 2:23 μμ No Comments


ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ


Η βάρκα στα βαθιά νερά του Νεγρεπόντ,

σημαδεμένος βασιλιάς την καταστρέφει στον κόκκινο γκρεμό.


Πατέρας και γιός στο τιμόνι μετά από 5.840 μερόνυχτα,

ο θρόνος του κλήρου στον αριθμό επτά.

Θάνατος θάνατος αίμα και μέγας σεισμός,

οι άνθρωποι θα σκεπαστούνε με χώμα σε όλη τη γη.

Σωτηρία στην λίμνη με το γράμμα λάμδα,

παντού χαλασμός.


flox


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1) Η προφητεία είναι του flox

2) To Νεγρεπόντ = δεν έχει καμία σχέση με την ΕΥΒΟΙΑ και τα ψάρια εκεί δεν θα βγούνε ΠΟΤΕ στην στεριά!!!!!!!!!!

3) Ο Σεισμός θα είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ και θα γίνει την ίδια ΣΤΙΓΜΗ σε όλη την γη, με ισχύ μεγαλύτερη από κάθε προηγούμενη φορά στα τελευταία 11.000 χρόνια και σε χρόνο μετά από 3-4 χρόνια το ελάχιστον.

4) Η λίμνη της σωτηρίας εκείνη την ημέρα θα είναι ΟΡΑΤΗ παντού.

flox


Η αληθινή προέλευση του πετρελαίου

Φεβρουαρίου 1, 2008 - 7:29 μμ No Comments

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ

Το πετρέλαιο. Σήμερα θεωρείται ως βασική ενεργειακή πηγή και έχει συμβάλλει στην τεχνολογική ανάπτυξη της Ατομικής εποχής. Τα προϊόντα διύλισης του Αργού πρόσφεραν τα καύσιμα παντός οχήματος και είναι βέβαιο ότι αποτελεί τον μοχλό κίνησης της παγκόσμιας οικονομίας. Ήρθε ο καιρός που ο μαύρος χρυσός έγινε η απαραίτητη αρχή όλων των προϊόντων μας. Χωρίς το πετρέλαιο σταματούν τα πάντα, ακόμα και η τροφή μας εξαρτάται από αυτό όπως και οι δράσεις μας, οι παραγωγές μας, οι τέχνες μας, οι γνώσεις και το μέλλον μας. Προσωπικά πιστεύω ότι ήταν η χειρότερη επιλογή μας στον 20ο αιώνα και σύντομα θα βρεθούμε πάλι γυμνοί εξαιτίας της μόλυνσης που συντελείται καθολικά στη γη μας. Γιατί το πετρέλαιο δημιουργήθηκε από τον θάνατο και μόνο θάνατο μπορεί να προσφέρει, όσο όμορφα και αν φαντάζουν τα προϊόντα της πιο μολυσμένης Βαβυλώνας όλων των εποχών, της Ατομικής εποχής.

Η κλασική θεωρία περί της δημιουργίας του πετρελαίου είναι ψευδής και επιπόλαιη αφού γνωρίζω ότι στη γη πριν 22.000 χρόνια δεν υπήρχε ούτε ένα δενδράκι. Και αφού η θεωρία αυτή είναι λάθος πρέπει να αναζητήσουμε την αλήθεια στην εποχή πριν την ορογένεση και πιο πίσω από τη γένεση των παγετώνων όταν η γη ήταν καλυμμένη με το υδάτινο στοιχείο και ο Ήλιος έριχνε τις ζεστές αχτίνες του στα βάθη του ωκεανού. Τότε η φύση είχε κάνει την εμφάνιση της και στα ύδατα άρχισαν να γεννιούνται οι πρώτες μορφές ζωής όπως το φυτοπλαγκτόν, ζωοπλαγκτόν και άλλες πρωτοζωικές υπάρξεις. Αξιοσημείωτο είναι ότι τα νερά του ωκεανού ήσαν σχεδόν ανάλατα και γλυκά. Ένας απέραντος ωκεανός με βάθος να ξεπερνάει τα 25.000 μέτρα και ο βυθός ομαλός και πεδινός, μόνιμα αφρισμένος από πανύψηλα κύματα, κατέβαζε από τον ουρανό τα αέρινα στοιχεία ( Οξυγόνο και Άζωτο ) και τα έμπαζε στα κενά της δεκάεδρης ένωσης του. Κάτω στο βυθό ανέβαινε η θερμή αναπνοή της γης γεμάτη φωτιά και λάβα, εξερχόμενη από τις έλικες τρύπες της γης. Από επάνω ο Ήλιος και κάτω στο πυθμένα τα διάσπαρτα ηφαίστεια έκαναν την υδάτινη μάζα να μοιάζει με καζάνι που βράζει. Ήταν τότε που στην ατμόσφαιρα ακόμα δεν είχε ανοίξει ο δρόμος της εξάτμισης των νερών. Για να μην ανεβαίνουν οι υδρατμοί στην ατμόσφαιρα δείχνει ότι δεν είχε τελειώσει η διάστρωση της και ο Ήλιος έφθανε στα ύδατα πολύ καυτερός και τα αέρινα χωρομαγνητικά γεωμετρήματα ( οχτάεδρα ) δεν είχαν δεθεί στην αρμονία του λόγου τους. Αποτέλεσμα ήταν οι υδάτινες εξατμίσεις δεν έβρισκαν τα ανάλογα άγκιστρα για να ανυψωθούν στον ουράνιο χώρο τους αλλά παρέμεναν σε συμπίεση προς τα κάτω, δηλαδή αντί να ανέβουν έμπαιναν στο βάθος του ωκεανού, τον οποίο ανατάραζαν συνεχώς. Με τις αναταραχές των υδάτων γινόταν ευκολότερη η είσοδος του Οξυγόνου της ατμόσφαιρας και των άλλων αερίων τα οποία έφθαναν στο βυθό της γιγάντιας θάλασσας. Καταυτόν τον τρόπο εμπλουτίστηκαν τα νερά με το άφθονο Οξυγόνο. Τα ηφαίστεια του βυθού , από την άλλη μεριά, πρόσφεραν στη θάλασσα το άλλο απαραίτητο στοιχείο για τη δημιουργία ζωής τον Άνθρακα. Όταν ξεκίνησε η ζωική αλυσίδα απλώθηκε γρήγορα και τα νερά γέμιζαν με τις πρωτοζωικές μάζες, φυτικές και ζωικές. Τούτο δε ήταν αποτέλεσμα του άφθονου Οξυγόνου και CO2, της παραγωγής των οργανικών ενώσεων και την προσφορά των ιδεών του χώρου, ιδέες που εμψυχώθηκαν με το μαγνητισμό, σωματώθηκαν από την οργανική φύση και διατηρούνταν στη ζωή με τη τροφή και τον Ήλιο. Στο καζάνι λοιπόν που αρχικά έβραζε γεννήθηκαν οι πρώτες ζωικές ψυχές, το φυτοπλαγκτόν, ζωοπλαγκτόν.

Η θάλασσα που σκέπαζε τη γη αν και ήταν τριπλάσια σε όγκο από ότι είναι σήμερα βρισκόταν σε πολύ αραιωμένη κατάσταση. Η πυκνότητα στο βυθό ήταν πιο κάτω από ότι είναι σήμερα στην επιφάνεια της δηλαδή1.000 γρ./λίτρο, το ειδικό βάρος του νερού. Αιτίες αυτής της αραίωσης είναι πρώτον η υψηλή θερμοκρασία των επιφανειακών υδάτων και δεύτερον η ένωση των υδάτινων δεκάεδρων άφηνε πολύ μεγάλα κενά στα οποία μπήκαν άφθονα τα αέρινα στοιχεία. Στην επιφάνεια τα νερά έβραζαν και δεν προσφερόταν εκεί η ανάπτυξη καμίας ζωικής μορφής. Στα βαθύτερα νερά η θερμοκρασία μειωνόταν και στο βυθό, κάτω από 25 – 30 χιλ., οι συνθήκες βρέθηκαν να είναι οι κατάλληλες για το ξεκίνημα της ζωικής γένεσης. Η θερμοκρασία σε ευνοϊκά επίπεδα ζωής και η πυκνότητα μικρή. Ένας φουσκωμένος Γιγάντιος Νερόκηπος Εξαιτίας της υψηλής θερμότητας δημιουργήθηκαν πολλά ρεύματα προς του πόλους όπου εκεί αυτή έπεφτε χαμηλά, τα νερά ψύχονταν και γυρνούσαν πάλι προς τον Ισημερινό. Στους πόλους δεν είχαν ακόμα σχηματιστεί οι παγετώνες αφού η θερμοκρασία ήταν επάνω από το μηδέν. Έτσι στο βυθό του γιγάντιου ωκεανού δημιουργήθηκε το κατάλληλο φυσικό περιβάλλον με όλα τα απαραίτητα ανόργανα και οργανικά στοιχεί και τις ιδέες για τη γέννηση του Πρωτόκοσμου. Με τον καιρό πέρα από το Πλαγκτόν ευδοκίμησε η ένυδρη φυτική ζωή η οποία γέμισε τις απέραντες δασώδεις εκτάσεις με πανύψηλα υδρόβια δένδρα. Τόσο ευνοϊκές ήσαν οι συνθήκες ζωής που η ανάπτυξη και ο πολλαπλασιασμός προχωρούσε γοργά και κατέλαβε όλο τον βυθό του ωκεανού, ακόμα και στους πόλους οργίαζε η φύση. Φυσικά για να υπάρχει μια τόσο μεγάλη φυτική βλάστηση πρέπει παράλληλα και οι ζωικοί οργανισμοί είχαν την ανάλογη πορεία και μέσα στα δάση του βυθού τα πρωτόζωα, μικρά και μεγάλα, έδωσαν το δικό τους παρών. Ένας κόσμος παρόμοιος του σημερινού χερσαίου αλλά πολλαπλάσιος αυτού. Αν τα δένδρα της γης έχουν ύψος 100 μ εκείνα τα υδρόβια ξεπερνούσαν τα 1000 μ και 2000 μ ίσως και πολύ περισσότερο. Από τις εικόνες αυτές καταλαβαίνουμε ότι η φύση έδωσε στον πρωτοζωικό κόσμο μια ξεχωριστή ομορφιά, ποικιλία και πολύ πλούτο. Πλούσια και άφθονη η φύση έδωσε την πρώτη εποχή του ζωικού, υδάτινου κόσμου. Για τον θαυμάσιο κόσμο της πρωτοζωικής εποχής δεν έχει γραφεί ποτέ τίποτα, από κανένα συγγραφέα η ερευνητή έως σήμερα και κανένας δεν υποψιαζόταν την αρχική αυτή ζωική ύπαρξη. Ολόκληρος αυτός ο κόσμος μετά καταστράφηκε, θα δούμε πως, αλλά άφησε μια τεράστια κληρονομιά που δείχνει τις αρχαίες ιστορίες εκείνου του κόσμου του βυθού. Για να καταστραφεί ολοκληρωτικά ο πρωτοζωικός υδρόβιος κόσμος και να μην επιζήσει ούτε ένα ον πρέπει να συνέβηκε κάποια κοσμογονική αλλαγή στον πλανήτη μας η οποία έφερε τον θάνατο του πρώτου κόσμου.

Αυτή η αλλαγή είχε συνέπεια την πτώση της θερμοκρασίας σε χαμηλά επίπεδα και στους πόλους αρκετά κάτω του μηδενός. Ίσως υποθέσει κανείς ότι η γη απομακρύνθηκε στη τροχιά της από τον Ήλιο και αμέσως ψύχθηκε. Είναι λάθος γιατί η γη δημιουργήθηκε σε έναν ορισμένο Κοίο του χώρου και ξέρουμε ότι το μοιρικό σύνολο του Κοίου όταν εμψυχώνεται και σωματώνεται μετατρέπεται σε αυτοάτομο το οποίο αν αποκοπεί από το χώρο φέρεται ελεύθερα στην πρόνοια του όλου χώρου ενώ αν δεν αποκοπεί περιστρέφεται περί τον άξονα του, στην ίδια μοίρα η οποία μοίρα μένει δεμένη στο χώρο και κατέχει πάντα αυτή τη θέση και είναι αδύνατο να φύγει από εκεί. Ούτε ένα μέτρο δεν μπορεί η γη να πλησιάσει η να απομακρυνθεί από την καθορισμένη τροχιά της διότι όλες οι τροχιές των πλανητών οφείλονται στην περιφορά της μοίρας του Ηλιακού συστήματος. Περιστρέφεται περί άξονα ο Κοίος – μοίρα του Ηλιακού συστήματος και αυτή η περιφορά δημιουργεί τις τροχιές των εσωτερικών μοιρών του ένεκα της συνέχειας της χωρικής δύναμης η οποία διαθέτει το λογισμό και την αρμονία. Καμία αστρική μοίρα δεν έφυγε ούτε θα φύγει ποτέ από τη θέση που είχε πριν τη γέννηση της στο κόσμο της μαγνητόσφαιρας.

Την αλλαγή λοιπόν της θερμοκρασίας πρέπει να την αναζητήσουμε στις μεταβολές που γίνονταν κυρίως στην ατμόσφαιρα. Εκείνη την εποχή όταν η θάλασσα έσφυζε από ζωή η ατμόσφαιρα θα πρέπει να τελείωνε το λογισμό των οχτάεδρων γεωμετρημάτων και οι εξατμίσεις ανηφόριζαν έκτοτε στη γεννημένη ΤΡΟΠΟΣΦΑΙΡΑ. Πιο ψηλά στην Ιονόσφαιρα το Όζον έφτιαξε το πάχος που ήταν ικανό να μην αφήνει τις πολύ θερμές αχτίνες του Ήλιου να περνάνε και να φθάνουν την επιφάνεια της θάλασσας. Όταν τελείωσε η ατμόσφαιρα την γέννηση της η Τροπόσφαιρα γεμάτη με τα αέρινα οχτάεδρα των υδρατμών άνοιξε τον μόνιμο ανοδικό δρόμο του εξατμισμένου νερού. Σιγά – σιγά η θάλασσα σταμάτησε να βράζει και στον ουρανό φάνηκαν τα πρώτα σύννεφα. Η εξάτμιση του νερού συνεχίστηκε επί αρκετό χρόνο, με ταχύ ρυθμό και πρώτα ελευθερώνονταν τα εγκλωβισμένα αέρινα στοιχεία από τα κενά των δεκάεδρων του ύδατος και στη συνέχεια όλο και περισσότερες μάζες υδρατμών εγκατέλειπαν την υδρόσφαιρα και συμπλήρωναν τα οχτάεδρα της Τροπόσφαιρας. Η πλούσια πριν θάλασσα σε Ο2 και CO2 τώρα έχανε την ελαφρότητα της ( την αραίωση της με τα πολλά αέρινα στοιχεία ) και πύκνωνε μέρα με τη μέρα περισσότερο.

Στον ουρανό οι υδρατμοί συμπιέζονταν και σχημάτιζαν μεγάλα σύννεφα και η θερμοκρασία των υδάτων μειωνόταν περισσότερο. Η αρχή του τέλους του πρωτόκοσμου είχε ξεκινήσει, ήδη η χαμηλή φυτική ζώνη έχασε πολλά είδη της από την έλλειψη Ο2, το λιγοστό φως και την αυξημένη πίεση του ωκεανού. Τα θαλάσσια ρεύματα ελάττωσαν σημαντικά την ταχύτητα και ήρθε ο καιρός που στους πόλους η θερμοκρασία έπεσε πολύ κάτω από το μηδέν και η πολική θάλασσα πάγωσε στην επιφάνεια.

Αργότερα ο Ήλιος κρύφτηκε όταν η Τροπόσφαιρα παραγέμισε τα οχτάεδρα της με τους συμπιεσμένους ουράνιους υδρατμούς, ήδη το ήμισυ του υγρού στοιχείου είχε μεταφερθεί στο στερέωμα ενώ το ύψος της θάλασσας κατέβηκε από τα 30 χιλιόμετρα κοντά στα 10.000 μ. Το παχύ ουράνιο στερέωμα κάποια μέρα σταμάτησε την κάθοδο της Ηλιακής ακτινοβολίας και τότε συνέβηκαν δύο γεγονότα, πρώτον από την μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας δημιουργήθηκαν οι παγετώνες στους πόλους και δεύτερον επήλθε ο οριστικός και καθολικός θάνατος του κόσμου του βυθού.

Ο γήινος ωκεανός πνιγμένος στο σκοτάδι μετατράπηκε σένα απέραντο νεκροταφείο, δεν παρέμεινε κανένα ίχνος ζωής μέσα στα νερά, ούτε καν τα μικρόζωα, το πλαγκτόν δεν κρατήθηκε στη ζωή γιατί το πριν βραστό καζάνι έγινε μια γιγάντια και ψυχρή λίμνη. Ήταν η μοναδική φορά που η γη κρύωσε τόσο πολύ, ποτέ στο παρελθόν η στο μέλλον η επιφάνεια της δεν βρέθηκε σε τέτοιες χαμηλές θερμοκρασίες, τίποτα δεν γλίτωσε από αυτή τη παγωνιά. Ο καθολικός θάνατος και ο ολοσχερής αφανισμός όποιας μορφής ζωής ήταν γεγονός αναντίρρητο, το πρώτο φυσικό περιβάλλον είχε πλέον πεθάνει. Όχι από θάνατο αμαρτίας αλλά από το πεπρωμένο της γης γιατί η μοίρα της ήταν προορισμένη και έφερνε στη ψυχή της έναν άλλο κόσμο επάνω από τα νερά με κυρίαρχο τον άνθρωπο και σε ανοιχτή, αιώνια πορεία.

Τότε η πυκνότητα των νερών στην επιφάνεια έφθασε τη μονάδα και η μεγάλη συμπίεση στο βυθό τσάκιζε τα ψηλά δένδρα και στοίβαζε τη πεθαμένη φύση στο πυθμένα του ωκεανού. Με τον καιρό τα άψυχα σώματα έπεφταν στο βυθό όπου σχηματίστηκε το Ίζημα του νεκρού κόσμου. Το Ίζημα αυτό είχε πολύ πάχος και κάλυπτε όλο το βυθό σε μήκος και πλάτος, από τη μια άκρη της γης ως την άλλη, από το βόρειο πόλο μέχρι το νότιο πόλο. Έτσι η πρώτη φύση πέθανε μέσα στα νερά προτού ακόμα εξέλθει η γη από το νερό ( πριν την Ορογένεση ).

Τον ίδιο καιρό οι υπόγειες ανοδικές δυνάμεις ανέβαιναν στον φλοιό της γης και προσπαθούσαν να τον διαρρήξουν, όταν τελικά υπερίσχυσαν ανύψωσαν το έδαφος απάνω από τη θάλασσα, την εποχή της Ορογένεσης. Από τη βιαιότητα της ανόδου έσπασε ο πυθμένας σε πολλά μέρη του και στα ανοίγματα κατέβηκε το φυτικό ίζημα, λόγω της πυκνότητας του, μέσα στο φλοιό. Η κάθοδος στα κενά της γης ( η γη έχει τα μεγαλύτερα κενά λόγω της διαφοράς των πετρωμάτων της ) συνεχίζει να εμβαθύνει και να θάβει το νεκρόκοσμο στο βάθος του φλοιού και αυτό γινόταν παντού στη γη. Εκεί όπου η καθοδική πορεία έβρισκε πυκνά πετρώματα ( χωρίς κενά ) έσπαζε τα επάνω στερεώματα, που ήσαν ελαφρύτερα και σχηματίζονταν τεράστιες δεξαμενές, ανάλογες του μεγέθους του κάτω σκληρού πετρώματος. Οι δεξαμενές γέμιζαν με τα λείψανα του νεκρόκοσμου και όταν ξεχείλιζαν η κατάβαση του Ιζήματος συνέχιζε την πορεία προς τα κάτω μέχρι να βρεθούν άλλα πετρώματα ικανά να το κρατήσουν οπότε και σχηματίζονταν νέες δεξαμενές. Πιστεύω ότι όλος ο φλοιός έχει σε διάφορα βάθη τέτοιες δεξαμενές λειψάνων.

Έτσι ο πεθαμένος υγρός πρωτόκοσμος μεταφέρθηκε από την υδρόσφαιρα και ενταφιάστηκε στους γήινους τάφους, βαθιά μέσα στη γη. Αν τελικά ένα μέρος του Ιζήματος διαπέρασε το φλοιό, πράγμα δύσκολο, αυτό πήρε το δρόμο της εκπνοής και τούτο σημαίνει ότι η παρακάτω μαγνητική συμπίεση έσπασε την Οργανική Χημεία του και τα ελεύθερα αέρινα παράγωγα ανέστρεψαν την καθοδική σε ανοδική πορεία.

Στις δεξαμενές όπου κρατήθηκαν τα ζωικά λείψανα με την αποσύνθεση και την απανθράκωση ( απομάκρυνση των αερίων ) δημιουργήθηκε το πετρέλαιο, κυρίως από τα θρύμματα των μικρών φυτών, το πλαγκτόν και τα κομμάτια των δένδρων. Τα δένδρα της υψηλής πρώην βλάστησης έσπασαν σε μεγαλύτερα κομμάτια τα οποία δεν βρήκαν τα ανάλογα μεγάλα κενά μέσα στη γη και έτσι ο ενταφιασμός τους ήταν ρηχός, σε πετρώματα μικρότερης πυκνότητας. Εκεί οι συσσωρευμένοι κορμοί δια της απανθρακώσεως σχημάτισαν τους Λιθάνθρακες. Αυτός είναι ο λόγος που η ανυψωμένη γη είναι πλούσια σε κοιτάσματα Άνθρακος. Ο Άνθρακας ( κάρβουνα ) και το πετρέλαιο παραμένουν για εκατομμύρια χρόνια, η μόνιμη μαρτυρία περί του πρωτοζωικού υγρού εκείνου κόσμου. Ένας κόσμος που από τα απομεινάρια του φαίνεται πόσο γιγάντιος και πλούσιος ήταν όταν κυριαρχούσε στην ωκεάνιο περίοδο της πρωτοζωικής εποχής.

Στον 19ο αιώνα ο άνθρωπος βρήκε τρόπο να μπει βαθιά στη γη και να ανοίξει τους αρχέγονους τάφους που για τόσο πολύ καιρό έμεναν απόμακροι του νέου κόσμου. Κατά τον 20ο αιώνα η βεβήλωση προχώρησε γρήγορα και η άντληση των πτωμάτων, πετρελαίου, γενικεύτηκε παντού, στην Αμερική, Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Αλάσκα και όπου αλλού έβρισκαν τις επάνω δεξαμενές. Δεν γνωρίζουν ότι όσο πιο βαθιά σκάψουν τη γη θα βρούνε τις μεγαλύτερες πηγές Αργού πετρελαίου, γιατί τα βαθύτερα γήινα στρώματα σχηματίζουν τεράστια και σκληρά πετρώματα, γεμάτα με ατέλειωτες ποσότητες των υγρών αυτών κοιτασμάτων. Έτσι βγάλαμε τα προϊόντα του θανάτου και πλημμύρισε η γη με τη μυρουδιά του νεκρού κόσμου, η μυρουδιά που έμελλε να ξεκινήσει τη μόλυνση της και να την προετοιμάσει για ένα άλλο θανατικό.

Ένα άλλο κοσμογονικό γεγονός εκείνης της περιόδου είναι η αλάτωση του ωκεανού. Το κύριο συστατικό του αλμυρού νερού είναι το ΝαCL, το κοινώς λεγόμενο άλας. Επειδή τα Να και το CL δεν απαντούν ελεύθερα στη φύση γεννάται το ερώτημα πως συνευρέθηκε ένα μέταλλο με ένα αμέταλλο αέριο σε σημείο που και τα δύο στοιχεία ένεκα της μεγάλης τους χημικής δραστηριότητας να δεσμευτούν ολοκληρωτικά. Δηλαδή όσο CL είχε ανάγκη η γη ακριβώς τόσο έλαβε κατά τη σωμάτωση της το ίδιο βέβαια συνέβηκε με όλα τα στοιχεία. Ενωμένο το Να το συναντάμε αποκλειστικά με τη μορφή των αλάτων ως, ΝαCL, NaNO3, Άργιλος, γρανίτης, Σχιστόλιθος και άλλα.

Μια πρώτη άποψη φαίνεται να έρχεται από το διάστημα και μάλιστα από τα πολύχρωμα ΝΕΦΕΛΩΜΑΤΑ. Εκεί προφανώς μετά την γένεση των στοιχείων αυτά ενώθηκαν και παρήγαγαν τις χημικές ανόργανες ενώσεις και η αστρική σκόνη συνιστάται αποκλειστικά από αυτές ( ανόργανη ύλη ). Όταν λοιπόν δημιουργείτο το στερεό σώμα της γης, αυτό διαστρώθηκε ανάλογα με την πυκνότητα ( βάρος ) στο λογισμό της ψυχωμένης κεντρικής μοίρας, όπου πλάστηκε η στερεή γη. Τα βαριά μέταλλα πήγαν στο βάθος της γης και τα ελαφρότερα επάνω, όπου το Νάτριο αρμόστηκε στα ψηλά στρώματα του φλοιού. Πολύ αργότερα όταν η γη σκεπάστηκε με τα ύδατα, τα Ηφαίστεια βυθού ξέβρασαν μεγάλες ποσότητες αερίων, πλούσια σε Υδροχλώριο. Κατά την ανάβαση των θερμών αερίων και της λάβας από τις έλικες τρύπες ανέβαιναν και τα άλατα του Νατρίου τα οποία έχουν την ικανότητα να απορροφούν την θερμότητα, πράγμα που τους άνοιξε το δρόμο προς τα επάνω. Το ΗCL έχει μεγάλη χημική αντίδραση με τις βάσεις του Νατρίου , ΝαΟΗ,. Έτσι μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η αλάτωση του ωκεανού άρχισε από την πρώτη στιγμή που κάλυψαν τα νερά την γη. Οι ενώσεις του ΗCL με το ΝαΟΗ έδωσαν το διαλυτό στο νερό ΝαCL, αλλά και τα αλατούχα κοιτάσματα ανέβαιναν από τον φλοιό με την βοήθεια των αεραγωγών και διαλύονταν στα νερά. Η συνεχής άνοδος των διαλυμένων αλάτων ανέβασε την πυκνότητα του ωκεανού σε άλατα, η οποία αυξήθηκε κατακόρυφα. Μετά την Ορογένεση η περεταίρω αλάτωση της υδρόσφαιρας πραγματοποιήθηκε με τη βροχή, την διαδρομή των βροχόνερων μέσα από τα αλατούχα στρώματα και την ασταμάτητη μεταφορά νέων αλάτων από την στεριά στη θάλασσα και από εκεί στους ωκεανούς, επίσης και από τα Ηφαίστεια τα κάτω από το νερό.

Έκανα αυτή την ανάλυση γιατί πιστεύω ότι το πολύ αλάτι που διαλύθηκε στον ωκεανό έγινε κατά την πρωτοζωική εποχή αλλά επειδή τότε τα ύδατα ήσαν πολύ αραιωμένα και δεν είχαν διαχωριστεί ( στα ουράνια και γήινα νερά ) η αλμυρότητα ήταν μικρή τότε. Όταν εξατμίστηκε η μισή υδρόσφαιρα και πύκνωσαν τα γήινα ήδη στα κενά που άφησαν τα εξερχόμενα αέρια καλύφθηκαν από τα διαλυμένα άλατα. Το διαλυμένο άλας πρέπει να έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να μη οξειδωθεί ο νεκρός πρωτόκοσμος γρήγορα στο βυθό και αποφεύχθηκε η διάλυση του μέσα στον ωκεανό. Το άλας, που πήρε τη θέση των αερίων, απομάκρυνε το Οξυγονο και διατηρήθηκε ο νεκρόκοσμος μέχρι να ανοίξει η γη, κατά την ορογένεση και να ενταφιαστεί στα πετρώματα του φλοιού, όπου με τον καιρό μετατράπηκε στη Μαύρη δύναμη, το Αργό πετρέλαιο.

< η δε γή ήν αόρατος και ακατασκεύαστος, και σκότος επάνω της αβύσσου,…..μετά την γέννηση του φωτός…. >

< αύτη η βίβλος γενέσεως ουρανού και γης, ότε εγένετο , ή ημέρα εποίησε Κύριος ο Θεός τον ουρανόν και την γήν,

Και παν χλωρόν αγρού προ του γενέσθαι επί της γης και πάντα χόρτον αγρού προ του ανατείλαι , ου γαρ έβρεξεν ο Θεός επί την γήν, και άνθρωπος ουκ ήν εργάζεσθαι αυτήν, πηγή δε ανέβαινεν εκ της γης και εποτιζε παν το πρόσωπον της γης.>

* Η μελετη αυτή εγινε προ δεκαετιας, δημοσιευεται για πρωτη φορα και εχει αρκετα κοσμογονικα και Ερμητικα λογια που δεν είναι προς το παρων διαθεσιμα για περεταιρω ερμηνεια.

* Ότι εγινε στη γη δεν αποτελει αστρικο κανονα, δηλαδη δεν υπαρχει άλλος πλανητης στο Συμπαν που να εχει πετρελαιο. Αυτό συνεβη εδώ γιατι η γη ηταν προορισμενη να δεχτει τον θνητο ανθρωπο και τον πεθαμενο πολιτισμο του. Ο πεσμενος γηινος ειχε αναγκη το καρβουνο και ο σημερινος το πετρελαιο.

* Το κάθε ουρανιο σωμα προδιαθετει την δικη του απειρογενη πορεια που δεν ομοιαζει με κανενος αλλου. Για τουτο το οποιοδηποτε εμψυχο Ον παραμενει στην αιωνιοτητα ΜΟΝΑΔΙΚΟ, με τη δικη του εξελικτικη παραγωγικοτητα.

* Στο φεγγαρι για παράδειγμα ακομα δεν ειδαμε παρα μονο τη γη του, και αυτή σε πορεια δημιουργιας, ακομα δεν αναψε ο πυρηνας , ο φλοιος δεν χαραχτηκε με τις πλακες ( διαστολες, συστολες ), τα υγρα στοιχεια απουσιαζουν και η ατμοσφαιρα δεν φαινεται κοντινη. Παρολ`αυτά η Σεληνη θα δημιουργησει τον κοσμο της και όταν γινει αυτό θα μας εκπλήξει ολους με οσα φανερωσει. Το ιδιο συμβαινει με όλα τα οντα γιατι ο Θεος δεν δημιουργησε 1 και το πολλαπλασίασε αλλα όλα εχουν τον πολλαπλασιασμό στον εαυτον τους με διαφορετικά αποτελέσματα = παντα αγια….

…..εκτος για εκεινα που γεννηθηκαν με τη μοιρα τους στο θανατο…..τα οποια και αυτά μια μερα θα αγιασουν!!!

* Το πετρελαιο δηλαδη δημιουργηθηκε κατά τον διαχωρισμο των υδατων και όταν ο υποθαλασσιος κοσμος ενταφιαζοταν, ενας ΝΕΟΣ στη αναδυθεισα στερια εκανε την εμφανιση του, αυτος που την καταντια του βλεπουμε σημερα.

flox